Já, margir, bæði les­endur og þau sem skrifa, eru blóð­for­vitnir um þessa aðferð þar sem skáld­skap­ur­inn og lífið dansa. Um leið og segja má að allar bækur séu á ein­hvern hátt sjálfsævi­sögu­legar, sprottnar úr hug­ar­heimi höf­undar. 

Hvað má segja og hvað má ekki segja? er spurn­ing sem und­ir­rituð heyrir hvað oft­ast við að kenna skap­andi skrif. Það brennur á mörgum að túlka sögu sína en ... hvað má? Hversu langt er höf­undi óhætt að seil­ast svo hann geti lifað með sjálfum sér og öðrum?

Kannski er heldur ekki úr vegi að segja að höf­undur í örsam­fé­lag­inu Íslandi eigi jafn­vel erf­ið­ara um vik en höf­undar í stærri sam­fé­lögum með að svamla frjáls í þessu formi. Hér hættir öllu til að vera tengt við ein­hvern og stundum á fólk til að lesa skáld­skap eins og slúð­ur­blað. En! Skáld­skapur er túlkun, rétt eins og hljóð­færa­leikur ein­leik­ar­ans.

Þar sem þessi teg­und …