Leitar skjóls í rafmagns-, hita- og vatnslausum kofa: „Þetta fær mann til að upplifa tímann“

Mynd­list­ar­mað­ur­inn Sigurður Atli Sig­urðs­son sýndi eitt sinn verk sem kall­ast Sæta­skipan og var rann­sókn á fólki í rými. Verk þessi eru í senn tær en sterk. En hann dvelur löngum stundum í kofa sem spannar fimmtán fer­metra í nágranna­sveit Reykja­víkur; úti í nátt­úr­unni, ásamt eig­in­konu sinni, dans­höf­und­inum og rit­stjór­anum Sóleyju Frosta­dóttur, og börnum þeirra. Aðspurður segir hann að hvorki mynd­list sín né verkin fjalli um það. Aftur á móti hjálpi veran þar til við að skynja umhverfið.

Kofinn er eins og gam­al­dags sum­ar­bú­staður, án hita, raf­magns og vatns – og ann­ars sem flokka mætti undir svokölluð nútíma­þæg­indi. Þegar und­ir­rituð hringir í hann er ætl­unin í og með að rann­saka hann í sínu rými. Fyrsta spurn­ingin er á þá leið hvort tengja megi kof­ann og þau við „slow liv­ing“, þar sem lífs­stíll­inn skapar tíma og rými fyrir það sem mik­il­vægt er í líf­inu. Sé reynt að þýða það mætti kannski …