Þakkláti flóttamaðurinn

Eftir að hafa lesið Van­þakk­láta flótta­mann­inn eftir Dinu Nayeri verð ég að játa eitt fyrir höf­und­inum: mér finnst hún ekk­ert sér­stak­lega van­þakk­lát. „Nákvæm­lega,“ sam­sinnir hún. „Fólk kallar nefni­lega flótta­menn van­þakk­láta, ekki af því þeir séu van­þakk­látir heldur af því þeir setja ekki leik­rit á svið um þakk­læti sitt. Ef það er skil­grein­ingin á þakk­látum flótta­manni er ég van­þakk­lát, þótt í raun sé ég undr­andi alla daga lífs míns að eiga þetta góða líf, sem ég get þakkað Banda­ríkj­unum eins og þau voru á tíunda ára­tugnum, þegar við komum þangað, þakk­lát öllum hjálp­ar­sam­tök­unum og kirkj­unum sem hjálp­uðu okkur, háskól­unum sem mennt­uðu mig, þakk­lætið er í raun yfir­þyrm­andi. En ákveðið fólk vill ekki svona flókið og per­sónu­legt þakk­læti. Það vill leik­sýn­ingu sem sýnir þeim fram á hvað þau eru frá­bær af því þau voru fædd í Ameríku. Það er leik­rit sem ég er ekki að fara að leika í.“

Ég hegg …