Stundin ræddi við konu sem vegna fátæktar, verður ein með barni sínu um jólin. Konan, sem seg­ist skamm­ast sín fyrir að vera fátæk, verður hér eftir kölluð Auður. 

Hún situr við eld­hús­borðið heima hjá móður sinni, en hún heim­sækir hana reglu­lega og gefur henni mat og félags­skap. Í augum hennar má sjá þreytu og tár sem hún hefur sig alla við að halda aftur af.

Hún kvíðir jól­unum, en einna mest kvíðir hún því að á aðfanga­dag renni upp sú stund að sjö ára dóttir hennar átti sig á því að hún fái ekki jóla­gjöf frá henni. „Ég veit ekki hvernig ég á að útskýra fyrir henni að ég hafi ekki efni á jóla­gjöf,“ segir Auður og augu hennar fyll­ast af tárum sem fá ekki að leka niður kinnar hennar. Hún hefur lært í gegnum tíð­ina að halda aftur af þeim, halda and­liti.

Það er aug­ljóst að …