Óvissa, óöryggi og hryllingur á götum Aþenu

Eftir að íranska flótta­mann­inum Adel Davoudi var vísað frá Íslandi og til Grikk­lands í nóv­em­ber 2018 hélt hann fyrst um sinn til á göt­unni í höf­uð­borg­inni Aþenu. Þar hafð­ist hann meðal ann­ars við undir hús­vegg grískrar ort­hodox-kirkju sem vildi lítið með fólk eins og hann hafa. Sem betur fer var írönsk kirkja á næsta leiti sem veitti flótta­fólki mat­ar­gjafir. Kvöldin og næt­urnar voru verstar því þá var mesta hættan á því að verða fyrir árásum. Stundum voru það lög­reglu­menn sem voru að atast út í hann og jafn­vel stugga við honum þar sem hann lá í það og það skiptið. Þá var um að gera að hlýða fyr­ir­skip­unum og reyna að finna sér annan sama­stað um sinn, ein­hvers staðar þar sem lög­reglu­menn og eða hvers kyns fautar sæju ekki til. Mest ótt­að­ist hann samt fas­istana sem hat­ast við fólk eins og hann, leita það uppi og lemja svo sundur og saman þegar færi gefst.

En Davoudi gerir ekki mikið úr eigin stöðu. Hann seg­ist geta bjargað sér, sé ungur og hraustur og hafi lært bar­daga­list­ina Mua Thai í heima­land­inu. Verra sé að horfa upp á fjöl­skyldu­fólkið sem eigrar um götur Aþenu í eilífri óvissu um fram­haldið. Þannig er einmitt komið fyrir þeim Saleh og Malilheh, og tví­bura­dætrum þeirra, þeim Setayesh og Parastesh. Þau komust yfir til Grikk­lands fyrir um sjö mán­uðum síðan og sóttu um hæli í land­inu. „Þau voru ekki með neitt þegar þau komu hingað til Aþenu. Engan mat. Ekkert hús­næði. Ekki neitt,“ segir Davoudi sem hefur reynt að hjálpa fjöl­skyld­unni hvað hann getur með að koma sér fyrir. Þau leigja nú her­bergi á hosteli í borg­inni þar sem annað flótta­fólk heldur til. Þau hafa engan aðgang að lækn­is­þjón­ustu og þá ganga stúlk­urnar, sem eru níu ára, ekki í skóla. Sögur þeirra Davoudi, Saleh, Malilheh, Sateish og Rateish er saga tug­þús­unda ann­arra flótta­manna í Grikk­landi.

Davoudi býr ennþá í Aþenu. Hann leigir nú litla íbúð með fjórum öðrum írönskum félögum. Hann er sá eini sem er þegar kom­inn með hæli í land­inu, kenni­tölu, og þannig sá eini sem gat fengið leigu­samn­ing á sínu nafni. Þeir deila kostn­aði af leig­unni á milli sín, um 500 evrum á mán­uði, fyrir rými sem er lítið annað en stofan sem þeir skipta með sér. Það er lítil sem engin vinna í boði fyrir menn eins og þá. Mögulega býðst þeim svört vinna endrum og eins og þiggja fyrir það 10 til 20 evrur á dag, ef þeir fá þá yfir­leitt borgað. Sumir geta treyst á smá­vegis fjár­hags­stuðn­ing frá for­eldrum eða ætt­mennum í heima­land­inu en það er ekki allir í þeirri stöðu. Þá eru góð ráð dýr og menn þurfa að finna ein­hverja leið til þess að skrapa saman fyrir leig­unni. Þeir eru afskiptir og útundan, fjarri heima­hög­unum, og vita ekk­ert hvað fram­tíðin ber í skauti sér.