Þótt Friðgeir Ein­ars­son hafi verið starf­andi sviðs­lista­maður, bæði höf­undur, leik­stjóri og leik­ari, árum saman og verk leik­hóps hans Krið­pleir vakið tölu­verða athygli og aðdáun, er eins og hann hafi fyrst stigið fram á sjón­ar­svið íslenskra lista með nýút­komnu smá­sagna­safni, Takk fyrir að láta mig vita. Er svona miklu merki­legra að vera rit­höf­undur en sviðs­lista­maður í augum alheims­ins? Og hvers vegna ákvað hann að snúa sér að smá­sagna­ritun sam­hliða sviðs­list­inni?

„Það hefur alltaf blundað í mér að skrifa skáld­verk – ef ég má nota þá klisju,“ segir Friðgeir þegar ég spyr hann hvers vegna hann hafi snúið sér að því að skrifa smá­sögur eftir að hafa ein­beitt sér að skrifum leik­verka árum saman. „Ég hef alltaf séð ritsörf sem ein­hvers konar köllun eða örlög, en aldrei haft neitt sér­stak­lega gaman af því að skrifa skáld­skap fyrr en núna síð­ustu árin. Það var eig­in­lega ekki fyrr en ég fór að skrifa smá­sögur sem mér fór að finn­ast það skemmti­legt. Ég hafði skrifað nokkrar mis­heppn­aðar til­raunir að skáld­sögum, en aldrei fundið mig almenni­lega í því.“

Friðgeir segir áhug­ann á smá­sagna­form­inu hafa kviknað við lestur smá­sagna ann­arra und­an­farin ár og orðið að neista. „Smá­sagna­formið getur verið svo skil­virkt og góð smá­saga getur oft haft meiri áhrif en slöpp skáld­saga. Sumar hug­myndir detta líka betur inn í smá­sagna­formið. Þær eru líka góð leið til að opna inn í ein­hvern heim og hverfa út úr honum aftur áður en maður verður leiður á honum.“

Hafandi verið starf­andi sviðs­lista­maður sem bæði skrifar og flytur eigin verk er ekk­ert óþægi­legt að hafa enga stjórn á upp­lifun les­enda? „Jú, það er dálítið skrítið. Bókin kom út fyrir nokkrum vikum og svo verður maður bara að bíða eftir við­brögð­unum. Það tekur á taug­arnar. Við í leik­hópnum Krið­pleir frum­sýndum leik­ritið Ævisaga ein­hvers á föstu­dag­inn í síð­ustu viku og fengum auð­vitað við­brögð strax á staðnum, í augna­blik­inu. Það er það sem ég er vanur. Með bók þá skilar maður bara hand­riti í prentun á ákveðnum tíma­punkti og eftir það getur maður engu breytt. Ekki get ég mætt með tippex í búð­irnar og krotað inn leið­rétt­ingar. Þótt það væri reyndar ágætis gjörn­ingur. Það er til dæmis eitt orð í einni sög­unni sem mér finnst núna að hefði átt að vera öðru­vísi en ég get ekk­ert gert í því héðan af. Ef maður gerir mis­tök í leik­hús­inu getur maður leið­rétt þau um leið, mis­tökin eru horfin um leið og þú ert búinn að gera þau, en þetta orð mun standa í þess­ari sögu um aldur ævi.“