Af því sem er liðið af þessu leik­ári standa tvær sýn­ingar upp úr, Sóley Rós ræsti­tæknir og Andaðu. Báðar eru úr sjálf­stæðu sen­unni, saga beggja verka spannar ára­tugi, inni­felur barns­fæð­ingar og er flutt af tvíeyki. Það sem fær þessi tvö verk til að skara fram úr öllu öðru sem í boði hefur verið á þessu leik­ári er frá­bær frammi­staða leik­ar­anna og ein­faldar, en þó djúpar sögur, sem hreyfa við manni.

Sólveig Guð­munds­dóttir stimpl­aði sig inn sem drottn­ing sjálf­stæðu sen­unnar með flutn­ingi sínum í Tjarn­ar­bíói. Ræsti­tækn­ir­inn Sóley var ótrú­lega sjar­mer­andi, fyndin og ein­læg, og ævi­saga hennar sem hefði dugað í nokkur verk, hreyfði ber­sýni­lega mjög við áhorf­endum og vakti heitar umræður. Sveinn Ólafur Gunn­ars­son, sem lék Halla, mann hennar, var meira í stuðn­ings­hlut­verki en leysti það mjög vel.

Andaðu, sem var frum­sýnd nokkrum mán­uðum síðar hinum megin við Ráðhúsið, í Iðnó, er þýð­ing á nýlegu verki eftir …