Ilmurinn af nýbak­aðri peru- og rababara­böku fylla vitin þegar gengið er inn á heim­ili Hrefnu Rósu. Bertram Skuggi þriggja ára og Hrafn­hildur Skugga tveggja ára dansa í kringum mömmu sína og iða í skinn­inu eftir fyrsta bita. Heim­il­is­fað­ir­inn, Björn Árnason ljós­mynd­ari, er fjarri góðu gamni en að sögn Hrefnu notar hann hvert tæki­færi til að stel­ast í veiði á sumrin.

Aðstoð­ar­kona Hrafn­hildur Skugga aðstoðar mömmu sinni í eld­hús­inu.

Mynd: Karl Pet­ers­son

Jöfn skipti Þrátt fyrir að vera kokkur, veit­inga­húsa­eig­andi og fyrr­ver­andi með­limur í kokka­lands­lið­inu seg­ist Hrefna ekki alltaf elda á heim­il­inu. „Ég elda ef það þarf að vera eitt­hvað fljót­legt eða ef við viljum eitt­hvað mjög fínt. Bjössi gefur sér tíma í elda­mennsk­una og vill helst hægelda mat­inn í nokkra klukku­tíma.“

Mynd: Karl Pet­ers­son

Hrefna og Hrafn­hildur Hrafn­hildur fylgir móður sinni á eftir hvert fót­mál.

Mynd: Karl Pet­ers­son

Fjörugt heim­ili Það er ætíð líf og fjör á heim­il­inu að sögn Hrefnu. Þegar þessi mynd var tekin var Bertram að reyna að fá mömmu sína líka upp á stofu­borð.

Mynd: Karl Pet­ers­son

Stofan Hrefna og Björn gerðu stof­una hlý­legri með því að mála og setja upp gólf­ og loft­lista. Ljósakrónan er í miklu eft­ir­læti en hana fékk Hrefna í Húsi fiðr­ild­anna á Skúla­göt­unni.

Mynd: Karl Pet­ers­son

Stellið frá ömmu Hrefna Rósa erfði þetta mat­ar­stell frá ömmu sinni en það var notað í gift­ingu þeirrar síð­ar­nefndu snemma á síð­ustu öld.

Mynd: Karl Pet­ers­son

Hrefna og Björn keyptu íbúð­ina fyrir rúmum fjórum árum, þá barn­laus. „Mig lang­aði alltaf að búa í þessu hverfi. Héðan er ein­ungis tutt­ugu mín­útna labb í bæinn, en samt er eins og maður sé úti í sveit. Þegar ég kom hingað inn fann ég það strax að hérna vildi ég búa,“ segir Hrefna. Þau byrj­uðu á því að kaupa neðri hæð­ina, sem er rúm­lega hund­rað fer­metrar, en keyptu nýlega efri hæð­ina að auki. Þar munu bæt­ast við um fimm­tíu