Sjón er ekki lengur unga upp­reisn­ar­gjarna súr­r­ea­lista­skáldið sem hreif fólk í hlut­verki Johnny Triumph með Syk­ur­mol­unum í lok síð­ustu aldar. Hann verður virðu­legri með hverju árinu, ráð­sett skáld sem hugsar sig lengur um áður en hann svarar spurn­ingum blaða­manna og vegur orð sín betur. Hann er marg­verð­laun­aður fyrir skáld­sögur sínar sem þýddar hafa verið á um 40 tungu­mál, var til­nefndur til Ósk­arsverð­launa sem texta­höf­undur í Dancer in the Dark, virt líbrettó­skáld fjög­urra ópera og nú síð­ast var hann þriðji rit­höf­und­ur­inn sem var val­inn af skosku lista­kon­unni Katie Peterson til að leggja til verk í Fram­tíð­ar­bóka­safnið, sem opnað verður í Osló árið 2114. Það er því engin furða að það gusti um hann þegar hann mætir á Kaffi Vest á rign­ing­ar­morgni í síð­ustu viku upp­dubb­aður í skáldagall­ann; tví­d­frakka og six­pens­ara. Það er þó stutt í stráks­legt, næstum feimn­is­legt brosið og undir virðu­legu yfir­borð­inu glittir í strák­inn sem sextán ára gam­all seldi blásaklausum sam­ferða­mönnum í strætó sína fyrstu ljóða­bók á meðan þeir áttu sér ekki und­an­komu auðið.

Við erum reyndar ekki hér til að ræða nein bernsku­brek, síð­asta bindið í þrí­leiknum sem hófst með Augu þín sáu  þín sáu mig og er gefið út í einu bindi með þeirri sögu og sög­unni Með titr­andi tár, sem kom út 2001, undir nafn­inu Codex 1962. Hvaða merk­ingu það heiti hefur skýrist þegar líður á við­talið en ég byrja á að spyrja skáldið hvort 22 ár séu ekki ansi langur tími til að skrifa einn þrí­leik.

„Það er dálítið langur tími til að klára eina bók, það má segja það,“ svarar hann og glottir. „En það hefur svo sem tekið fólk lengri tíma að skrifa bækur og það miklu minni bækur, þannig að þetta er ekk­ert ein­stakt, auk þes sem ég hef skrifað nokkrar aðrar bækur í milli­tíð­inni. Ég ætl­aði reyndar alltaf að klára þennan þrí­leik nokkuð þétt, en svo voru aðstæður bæði í líf­inu og hug­mynda­heim­inum þannig að þetta fór svona. Eftir að annað bindið kom