Fimmta Indiana Jones-myndin reynist til dæmis prýðileg skemmtun – enda er Phoebe Waller-Bridge stórskemmtileg þar sem harðhausinn Helena Shaw, guðdóttir Indy, sem hann kallar ávallt Wombat. Persónan er eins og beint upp úr orðheppnum screwball-myndum fimmta áratugarins og Waller-Bridge fer ótrúlega vel að leika ólíkindatól og hörkutól með passlega sveigjanlegan siðferðiskompás. Svo horfir maður bara á Fleabag-þættina hennar aftur, á meðan maður lætur sig dreyma um að hún fái sína eigin hasarseríu, enda er myndin í raun ekkert síður um hana en Dr. Jones.
Mission: Impossible-myndirnar hafa alltaf þurft að reiða sig á öflugar mótleikkonur til að draga fram alvöru tilfinningar úr spýtukallinum Tom Cruise – og tókst það best í þeirri fimmtu, þar sem hin sænska Rebecca Ferguson labbar beint inn úr Casablanca sem hasarútgáfan af Ilsu Lund, enda nefnd eftir henni – Ilsa Faust. Hún er því miður lítið í nýjustu myndinni, en það er myndinni til happs að handbendi skúrksins er Paris, þögult morðkvendi sem Pom Klementieff leikur og skapar eftirminnilega persónu með líkamstjáningu, danskenndum bardagahreyfingum og svipbrigðum – það er nánast eins og hún hafi villst úr þögulli mynd og stelur þessari splunkunýju talmynd með húð og hári.
Veistu meira? Láttu okkur vita
Það tókst ekki að sækja formið. Reyndu aftur eftir augnablik.
Ýttu á + við höfund, fréttamál eða greinaröð til að fylgja því og fá tölvupóst þegar eitthvað nýtt kemur, einn á dag í mesta lagi. Því sem þú fylgir stjórnarðu á Minni síðu.
Athugasemdir