Ólýsanlega stolt þegar einhverfur sonurinn setti upp hvítu húfuna

Sem korna­barn var sem Daníel Arnar dveldi í þöglum heimi, en hann hvorki hjal­aði né grét. Móðir hans hélt honum þétt í fangi sér og bæði söngl­aði til hans og tal­aði, það var sem sam­skiptin færu fram í hug­anum, ein­hvern veg­inn. „Mér fannst hann svara mér, ég trúði því af öllu hjarta, en hann var ekki að því,“ segir móðir hans, Arna María Smára­dóttir, ein­lægt. Tólf ára gam­all fékk Daníel Arnar frum­grein­ingu á dæmi­gerðri ein­hverfu, ári seinna lá end­an­leg grein­ing fyrir, en hann skor­aði mjög hátt í þeim prófum sem lögð voru fyrir hann. Daníel Arnar ber með sér yfir­bragð sem ein­kenn­ist af mann­legri áhuga­semi og stóískri ró. Þegar hann talar þá hlusta aðrir. Það kemur því ekki á óvart að hann hafi verið beð­inn um að flytja erindi um sínar tóm­stundir á mál­þingi á vegum Ein­hverfu­sam­tak­anna á dög­unum. Hann hefur margt til máls að leggja og hefur kosið að …