Menn­ing­ar­um­fjöllun var mikið til umræðu þessa síð­ustu mán­uði árs­ins. Ann­ál­l­inn verður því með öðru­vísi sniði en oft áður. Hér er stóra sam­hengið skoðað frekar en ein­staka sýn­ingar og lista­fólk. Þau koma þó auð­vitað við sögu enda rót sviðs­lista­sen­unnar og bráð­nauð­syn­legt að halda þeim heil­brigðum og styrkja. Þá er þörf á vel byggðu gróð­ur­húsi. 

„Að vera eða ekki vera“

Mikið fjaðrafok átti sér stað í tengslum við upp­setn­ingu Borg­ar­leik­húss­ins á Hamlet í leik­stjórn Kolfinnu Niku­lás­ar­dóttur. Vægast sagt skiptar skoð­anir voru á gæðum leik­sýn­ing­ar­innar, nálgun leik­stjóra á texta Shakespe­are og útfærslu á leik­sviði. Samhliða var upp­færsla Silf­ur­skeið­ar­innar á Draumi á Jóns­messu­nótt í leik­stjórn Maríu Ell­ing­sen og Magnúsar Thorlacius sýnd í Tjarn­ar­bíói. Ólíkar sýn­ingar sem und­ir­strik­uðu þó mik­il­vægi þess að halda klassík­inni á lofti og ólíka afstöðu gagn­rýnenda til slíkra verka.

Stað­reyndin er sú að á þessu landi starfa alltof fáir leik­hús­gagn­rýnendur en stéttin hefur átt undir högg að sækja …