Í um ára­tug bjuggu Auður Styr­kárs­dóttir, for­eldrar hennar og systk­ini, við ógn og á stundum skelf­ing­ar­á­stand á heim­ili sínu. Öskur, háreysti, lamið á dyr og byssum miðað á börn og full­orðna, allt þetta upp­lifði Auður. Upp­spretta ógn­ar­innar var Helgi Styr­kárs­son, bróðir Auðar, sem hélt heim­il­inu í helj­ar­g­reipum áfengis- og eit­ur­lyfja­neyslu sinnar á sjö­unda og átt­unda ára­tugnum. En Helgi sjálfur glímdi við ógnir og skelf­ingu, hið innra. Árum saman glímdi Helgi við van­greindan geð­klofa sem olli honum og öllum sem að honum stóðu hörmu­legum sárs­auka. Það var fyrst ára­tugum síðar sem það rann upp fyrir Auði að bróðir hennar var veikur maður en ekki bara fylli­bytta og ræf­ill. „Það sem var að hrjá Helga bróður minn var ekki bara fyll­erí og rugl heldur voru það veik­indi.“

Á síð­asta ári kom út bókin Helga saga eftir Auði Styr­kárs­dóttur, fyrr­ver­andi for­stöðu­konu Kvenna­sögu­safns Íslands og núver­andi pen­sjónista, eins og hún sjálf kýs að kalla …