Vilja ekki selja hótelmönnum

Tinna og Egill taka á móti blaða­manni og ljós­mynd­ara Stund­ar­innar á fal­legu heim­ili sínu við Grett­is­göt­una og bjóða til sætis í fremri stofu húss­ins. Á meðan Tinna hellir upp á kaffi byrjar Egill á því að segja okkur frá hverf­inu. „Við fluttum hingað árið 1981 og höfum því búið hér í 35 ár. Þegar við keyptum húsið vildi hér eng­inn búa. Nú á sú þróun sér stað aftur að hér vill eng­inn búa, eða ætti ég kannski að segja, hér er ekki lengur pláss fyrir venju­lega íbúa,“ segir hann og bendir út um glugga sem snýr að göt­unni, en í fjarska má heyra hvelli og hávaða í vinnu­tækjum og iðn­að­ar­mönnum. „Ég held það séu 28 hótel og gisti­heim­ili í Grett­is­götu. Þegar við fluttum hingað voru hér átta kjör­búðir og fjórar fisk­búðir og íbúi í hverju húsi. Nú eru allar búðir í hverf­inu að verða mjög eins­leitar. Ég er ekki bjart­sýnn  fyrir hönd okkar íbú­anna hér í mið­borg­inni, skipu­lags­yf­ir­völd virð­ast hafa tapað áttum í skipu­lags­málum þessa elsta hluta Reykja­víkur.“ 

Upphafið var gleymd taska

„Þetta hús var nú ekki heill­andi þegar við keyptum það,“ segir Tinna þegar hún er innt eftir því hvað hafi heillað hana við húsið árið 1981.