Elísabet Kristín, stundum kölluð Ella Stína, situr á tröpp­unum fyrir utan húsið þegar blaða­mann og ljós­mynd­ara ber að garði. Húsið sam­anstendur af nokkrum litlum rýmum og hver krókur og kimi er í senn per­sónu­legur og á stundum kaó­tískur. 

Garpur og Jökull Þrátt fyrir tíðar breyt­ingar á heim­il­inu eru sumir hlutir rót­grónir. Þar á meðal þessar fígúrur sem prýða annan stofu­glugg­ann. „Sonur minn Jökull bjó til þennan íþrótta­mann og Garpur bjó til fanga og þetta er kannski ég í miðj­unni, ein­hver skrítin galdra­kerl­ing á einum fæti í engum kjól.“

Mynd: Vera Páls­dóttir

Ákveðið stjórn­leysi Víða á veggjum má finna stutt skila­boð sem Elísabet hefur skrifað til sjálfrar sín. Hún seg­ist oft fá þörf til að koma hugs­unum sínum frá sér, en þær kom­ist ekki alltaf fyrir í bók. Þá er gott að eiga laust pláss á veggj­unum. „Þetta er ákveðið stjórn­leysi, sem er líka nauð­syn­legt,“ útskýrir hún.

Mynd: Vera Páls­dóttir

Gullfoss Þetta skilti, merkt Gull­fossi, er í miklu upp­á­haldi hjá Elísa­betu en það fann hún falið og ryk­fallið á vinnu­stofu sem hún fékk afnot af um tíma.

Mynd: Vera Páls­dóttir

„Þetta er töfra­hús,“ segir Elísabet á meðan hún hellir upp á kaffi fyrir gest­ina og notar til þess hraðsuðu­ketil og pressukönnu. Hún útskýrir orð sín og segir krakk­ana í hverf­inu gjarnan kalla þetta Töfra­húsið, sem ræðst vænt­an­lega af töfra­þrá­hyggju hús­ráð­anda. Stíll heim­il­is­ins er að sögn Elísa­betar svo­kall­aður sagna­stíll. Hún hefur unun af því að breyta og end­ur­raða og í hvert skipti sem hlut­irnir fá nýjan stað verður til ný saga.