Það sem ég hef lært af því að eiga fatlaðar dætur

1. Að það var engu lofað. Maður fær engin ábyrgð­ar­skír­teini í líf­inu en það fæð­ast alls konar börn og við eigum að sjálf­sögðu að taka þeim eins og þau eru. Ég er ekki viss um að ég hefði hugsað svona áður en ég eign­að­ist dætur mínar eða áður en þessi sjúk­dómur fór að láta á sér kræla en ég verð sífellt sann­færð­ari um að við eigum að mæta börn­unum okkar og öllum börnum eins og þau eru, styðja við þau og sýna þeim ástúð, ala þau upp og efla þau til þroska og hugsa um þau, reyna að stuðla að lífs­gleði þeirra, ham­ingju og lífs­gæðum, algjör­lega óháð því hvort þau eru fötluð eða með sjúk­dóm eða ekki. Þetta er í grunn­inn leið­ar­ljósið sem ég hef í líf­inu. Það var engu lofað og maður á ekki að taka neinu sem gefnu. Maður á að taka því sem að höndum ber og …