Hún vill ekki koma fram undir nafni en við skulum bara kalla hana Önnu. Hún er einstæð, tveggja barna móðir og öryrki. Eldri dóttir hennar er mjög fötluð og yngri dóttirin á einnig við erfiðleika að stríða. Stundum hefur hún ekki borðað nema popp í nokkra daga þar sem hún lætur dæturnar ganga fyrir ef matur ef af skornum skammti. Anna hefur ekki unnið í tæp 20 ár og lifir í dag á örorkubótum sem og umönnunarbótum sem hún fær fyrir að annast yngri dóttur sína. Hún segist finna fyrir fordómum vegna fátæktarinnar.

Anna fór í háskólanám fyrir nokkrum árum og náði að ljúka BS-gráðu. Hún ákvað að halda áfram námi og stundar nú nám í annarri grein. „Mér eru málefni fatlaðra mjög hugleikin og er í allskonar sjálfboðaliðastörfum því tengdu þegar heilsan leyfir.“

Hún segir sögu sína af því að lifa í fátækt, nokkuð sem hún hélt lengi vel að væru bara blankheit.

Mamma borðaði ekki með börnunum

Anna er á fimmtugsaldri. Hún ólst upp hjá einstæðri móður sem hún segir að hafi unnið láglaunastörf. 

„Mamma var dugleg við að fela margt og mér fannst það til dæmis ekkert vera undarlegt þegar mamma borðaði ekki með okkur krökkunum. Hún sagðist stundum hafa borðað á meðan hún var að elda en sannleikurinn er sá að hún borðaði það sem eftir var af matnum ef við krakkarnir kláruðum ekki. Staðan var mjög slæm. Ég bjó þó við mikla væntumþykju, ást og umhyggju.“

Anna var lögð í einelti í æsku. „Ég varð fyrir rosalegu einelti. Ég var lamin, mér var úthúðað, mér var hrint og það var setið fyrir mér.“

Hún var í tveimur heimavistarskólum - annars vegar var um að ræða grunnskóla og hins vegar framhaldsskóla. Hún segir að sér hafi ekki liðið vel í þeim fyrri og ekki kunnað að eiga vini eða eiga í samskiptum. Henni leið hins vegar vel í seinni heimavistarskólanum og segir hún það hafa verið æðislegan tíma.

„Ég hafði aldrei átt vini þegar ég var krakki. Ég kunni ekki að eiga vini. Ég kunni ekki samskipti þegar ég fór í fyrri heimavistarskólann og hafði verið dugleg við að segja ekki alltaf satt og rétt frá og í heimavistarskólanum sagði ég bara það sem krakkarnir vildu heyra og hélt að það væri það sem maður gerði.

Ég flutti aftur suður eftir að hafa verið í síðari heimavistarskólanum og byrjaði aftur í gamla menntaskólanum sem ég hafði verið í og var ekki búin að vera þar lengi þegar ég var kölluð á fund hjá námsráðgjafa og aðstoðarskólastjóra og mér tilkynnt að ég væri orðin of gömul til að vera í skólanum og þyrfti að fara í kvöldskóla. Þetta braut mig niður og ég hætti í skólanum og fór að vinna.“ 

Eineltið í æsku hefur enn áhrif á Önnu. „Ég fæ oft á tilfinninguna að ég eigi ekki heima í hóp, ég passi þar ekki inn og að fólkið þar vilji ekki hafa mig með þótt það sé kannski ekki endilega rétt. Þetta gerði mig að þeirri manneskju sem ég er í dag. Þetta kenndi mér ýmislegt.“

Leið vel í vinnu

Anna vann meðal annars í verksmiðjum og í fiski eftir að hún hætti í skóla 18 ára gömul.

„Ég vann merkilega lengi í verksmiðju og fannst vera gaman að vinna þar. Þar var ég ein af hópnum og hlustaði á vasadiskó á meðan ég vann og ég undi mér vel. Ég vann um tíma í annarri verksmiðju og á þeim tíma seldi ég auk þess auglýsingar í tímarit. Ég kunni í rauninni ekki með pening að fara og eyddi eins og mig langaði til og gerði það sem mig langaði til. Ég átti aldrei pening þannig séð en vann samt inn gommu af pening. Mér finnst vera mikill skortur að kenna krökkum og unglingum fjármálalæsi og hvernig eigi að fara með peninga.“