Hver missir var þungbær

„Hér heyr­ist ekk­ert hljóð, hér er engin hreyf­ing.“

Sesselja Fjóla Þor­steins­dóttir, sem kölluð er Fjóla, var gengin nán­ast fulla með­göngu þegar henni var til­kynnt að barnið væri dáið. Frá sautján ára aldri hefur Fjóla gengið í gegnum hvern miss­inn á fætur öðrum, misst átta fóstur með þeim sáru til­finn­ingum sem því fylgja og fætt tvö and­vana börn.

Sorgin hefur fylgt henni í gegnum lífið, en hún hefur reynt að læra af þess­ari reynslu, læra að meta lífið, fólkið sitt og feg­urð­ina. Og í hvert sinn sem það fæð­ist barn inn í fjöl­skyld­una grætur hún af gleði. „Ég er eins og grát­kór. Það losar svona ofboðs­lega mikið um hjá mér – bæði sorg og gleði og mikið þakk­læti. Mér finnst barna­börnin vera fal­leg­ustu börn í heimi.“

Fjóla segir hér sögu sína í von um að auka skiln­ing fólks á þessum aðstæðum, um leið og …