„Það er ábyggi­lega miklu auð­veld­ara að fara í lækn­is­fræði þegar maður er búinn að vera hjúkr­un­ar­fræð­ingur í mörg ár af því að þú ert með and­lit á alla sjúk­dóma, öll til­felli og ýmis­legt með þér sem gagn­ast,“ segir Kristín Sólveig Krist­jáns­dóttir, sér­náms­læknir í bráða­lækn­ingum á bráða­mót­tök­unni, en Kristín Sólveig lærði hjúkrun og starf­aði sem hjúkr­un­ar­fræð­ingur áður en hún ákvað að fara í lækn­is­fræð­ina.

Hún þekkir því vel til beggja starfs­stétt­anna og hefur sam­an­burð. „Að mörgu leyti þá finnst mér stundum auð­veld­ara að vera læknir en hjúkr­un­ar­fræð­ingur hér á þess­ari deild. Af því að sem hjúkr­un­ar­fræð­ingur hér ertu kannski á næt­ur­vakt með 10 til 15 sjúk­linga og það þarf nátt­úr­lega bara ein­hverja yfir­nátt­úru­lega hæfi­leika til að halda yfir­sýn og muna það sem þú ætlar að gera, í þeirri röð sem það þarf að ger­ast og svo kemur sjúkra­bíll.