Hann hefur verið klapp­aður upp. Hann hefur verið púaður niður. Þor­leifur Örn Arn­ars­son leik­stjóri, sem fyrir nokkrum árum var val­inn leik­stjóri árs­ins í Þýska­landi, ræðst ekki á garð­inn þar sem hann er lægstur. Hann hefur tek­ist á við mörg af stærstu verkum leik­bók­mennt­anna og um síð­ustu jól frum­sýndi Þjóð­leik­húsið upp­setn­ingu hans byggða á Eddu­kvæðum, Edduna. Leiðin á topp­inn var þó ekki vörðuð leið­andi ljósum en ung­lings­árin, sem ein­kennd­ust af stjórn­lausri neyslu áfengis og vímu­efna, kröfð­ust djúp­stæðrar og óhjá­kvæmi­legrar sjálf­skoð­unar. Tvítugur lagði hann flösk­una á hill­una. Um leið og hann lok­aði á flótta­leiðir neysl­unnar opn­uð­ust dyr inn í heim leik­list­ar­innar þar sem Þor­leifur Örn fann sinn sama­stað.

Mikil umbrot hafa verið í lífi Þorleifs Arnar und­an­farin ár en hjóna­skiln­aður og ADHD-grein­ing leiddu til þess að hann þurfti að takast á við lífið á nýjum for­sendum. Þá kom listin sterk til leiks, þar sem hans per­sónu­lega end­ur­reisn varð sam­stíga upp­setn­ingu hans …