Daglegt líf hjá Torfa Geir Hall­dórs­syni ein­kenn­ist alla jafna af mik­illi íþrótta­iðkun. Hann átti það jafn­vel til að mæta á fót­bolta­æf­ingu, fara svo á styrkta­ræf­ingu og loks á hand­bolta­æf­ingu, allt á sama deg­inum. Und­an­farið hefur hann ein­beitt sér alfarið að fót­bolt­anum, en hann er mark­maður, æfir með meist­ara­flokki Vals og spilar jafn­framt með yngri lands­liðum. Í gegnum íþrótt­irnar er hann vanur því að vera í miklum sam­skiptum við fólk en hefur, eins og svo margir, æft einn að und­an­förnu. „Auðvitað er stundum svo­lítið erfitt að vera alltaf bara einn að æfa, það er aðeins erf­ið­ara að mótí­vera sig svo­leiðis heldur en á venju­legum æfn­gum. En maður lætur sig hafa það og gerir gott úr þessu.“

Hann fær styrkta­ræf­ingar sendar frá þjálf­ar­anum sínum og býr svo vel að hafa aðgang að lóðum, ket­il­bjöllum og æfinga­hjóli heima hjá sér. Hann fer líka út að hlaupa og út í fót­bolta eða körfu með þeim vinum sínum sem hann hefur mátt umgang­ast, því þeir eru með honum í bekk. „ Auðvitað saknar maður þess að mæta á æfingar og vera partur af hópnum og svo­leiðis en ég er svo hepp­inn að besti vinur minn er með mér í bekk. Það hjálpar að geta verið aðeins með vinum sínum, það er gott fyrir and­legu heils­una.“

Hann seg­ist passa upp á rútín­una, fara snemma að sofa og borða hollan mat. Hann þurfi nú í fyrsta sinn að gæta þess hvað hann lætur ofan í sig, því venju­lega þurfi hann að hafa fyrir því að borða öll þau kol­vetni sem lík­am­inn þarf. Hann seg­ist lítið gera af því að liggja yfir Netflix eða ein­hverju slíku. „Maður dettur alveg í Fifa eða eitt­hvað svo­leiðis, þegar maður er búinn að læra og taka æfngu,“ segir hann. 

Að lokum seg­ist hann hafa kynnst sjálfum sér betur á þessu skrýtna tíma­bili. „Maður hefur lært að móti­vera sjálfan sig og sýna sjálfum sér sjálf­saga. Líka að taka meiri ábyrgð á sjálfum sér og treysta sjálfum sér fyrir því að það sem maður gerir sé nóg.“

Íþrótta­systurÞær Helga og Birna æfa báðar skíði, auk þess sem Helga æfir golf og Birna fót­bolta.

Mynd: Heiða Helga­dóttir

Rífast minna og gera fleira saman

Syst­urnar Helga og Birna Gríms­dætur, sem eru 12 og 10 ára gamlar, hafa báðar tvær æft íþróttir af kappi frá því þær voru mjög ungar. Þær hafa komið víða við í íþrótt­unum en um þessar mundir leggja þær báðar mikla áherslu á skíða­iðkun, auk þess sem Helga æfir golf allt árið og Birna fót­bolta. Þær segja báðar að þeim hafi gengið nokkuð vel að halda sér við efnið, þó að þær hafi ekk­ert kom­ist í fjallið lengi eða á aðrar æfingar. „Mér finnst þetta bara ganga mjög vel. Ég geri alltaf eitt­hvað á hverjum degi og fylgist vel með þeim æfingum sem þjálf­ar­inn setur fyrir á Sporta­bler. Ég sakna þess samt rosa­lega að kom­ast ekk­ert á skíði,“ segir Helga og von­ast inni­lega til þess að snjór­inn verði ekki allur far­inn, þegar sam­komu­bann­inu verður aflétt. „Það er verið að plana skíða­æf­ingu 4. maí, svo það er ennþá smá mögu­leiki,“ segir hún.

Systir hennar, Birna, fær sendar æfingar frá fót­bolta­þjálf­ar­anum sínum, sem hún gerir sam­visku­sam­lega. „Stundum eru þetta tækni­æf­ingar, spark- eða teygju­æf­ingar. Svo koma stundum huga­ræf­ingar líka. Þá eigum við kannski að skrifa niður tíu atriði sem við erum þakk­látar fyrir, tíu atriði sem okkur finnst ganga vel í íþrótt­inni og önnur tíu um það sem okkur finnst mega ganga betur. Þetta kennir okkur að verða betri liðs­fé­lagar og hugsa um allt það sem maður getur verið þakk­látur fyrir.“

Þær systur hafa mik­inn félags­skap hvor af annarri og af öðrum fjöl­skyldu­með­limum í sam­komu­bann­inu. „Núna hef ég miklu meiri lausan tíma og get gert hluti eins og að taka til í her­berg­inu mínu eða læra að prjóna. Við förum líka oft í göngutúr eða út að hjóla, fjöl­skyldan, svo við erum öll búin að ná frekar vel saman. Sam­bandið okkar Birnu er líka eig­in­lega betra. Við ríf­umst minna,“ segir Helga og Birna tekur undir það. „Já, þetta gengur bara vel hjá okkur. Við höfum oft verið á æfingum hvor á sínum tím­anum en nú gerum við miklu meira saman, eins og að fara út að hlaupa,“ segir hún. 

Fínt að æfa heimaEldi Ell­ing­sen finnst bara gaman að æfa að heiman. Þá þurfi hann aldrei að drífa sig og eng­inn að skutla honum á æfingu.

Mynd: Heiða Helga­dóttir

Notar þvottagrindina fyrir ballettstöng

„Ég æfi í stof­unni heima. Er með dýnu við hlið­ina á mér og nota eitt­hvað til að styðja mig við, eins og til dæmis þvotta­grind eða stól,“ segir Eldur Ell­ing­sen, tólf ára nem­andi við List­dans­skóla Íslands. Hann hefur æft ball­ett í nokkur ár og er vanur að mæta á æfingar fimm sinnum í viku, í tvo eða jafn­vel þrjá klukku­tíma í senn. Núna, eftir að æfingar voru lagðar af vegna sam­kombanns­ins, fara æfing­arnar fram í streymi á net­inu. Það komi tvær á dag, ann­ars vegar með stanga­ræf­ingum og hins vegar styrkta­ræf­ingum. „Ég æfi í svona 45 mín­útur í einu núna,“ segir Eldur. „En það er samt svo­lítið mis­jafnt. Það fer eftir því í hvernig stuði ég er.“

„Mér finnst þetta bara gaman“

Eldur er í Waldorfskólanum í Lækj­ar­botnum. Þar er sirkus­nám­skeið í námskránni og því fær hann útrás fyrir að leika listir sínar í gegnum það, nú þegar engar æfingar eru. Annars finnst honum það fyr­ir­komu­lag að æfa heima, í stað­inn fyrir að mæta á æfingar, alveg ágætt. Til dæmis geti hann klárað tím­ana þegar hann langar til, í stað þess að vera bund­inn við ákveð­inn tíma, því þeir séu sendir út í streymi sem hann geti horft á þegar hentar. „Mér finnst þetta bara gaman. Nú þarf maður ekk­ert að drífa sig og eng­inn að skutla manni á æfingar og svo­leiðis,“ segir hann, en bætir því við að hann sakni samt dans­fé­laga sinna og von­ist þrátt fyrir allt til þess að æfingar hefj­ist á ný um leið og sam­komu­bann­inu léttir. 

Einveran mikil við­brigðiAndrea Sif Pét­urs­dóttur ver alla jafna bróð­ur­parti dags­ins í fim­leika­salnum innan um margt fólk, því hún er í meist­ara­flokki í hóp­fim­leikum hjá Stjörn­unni auk þess að vera þar hóp­fim­leika­þjálf­ari með ábyrgð á þjálfun stelpna á öllum aldri.

Mynd: Heiða Helga­dóttir

„Það mun taka tíma að ná öllu upp aftur“

„Þetta hafa verið mikil við­brigði,“ segir Andrea Sif Pét­urs­dóttur, sem er í meist­ara­flokki í hóp­fim­leikum hjá Stjörn­unni, auk þess að vera þar hóp­fim­leika­þjálf­ari með ábyrgð á þjálfun stelpna á öllum aldri. Líf hennar tók því heldur betur stakka­skiptum með sam­komu­bann­inu, þar sem hún er vön því að verja bróð­ur­parti allra daga í fim­leika­salnum. „Við sem erum í fim­leikum erum á miklu lengri æfingum en flestar íþróttir. Við erum lang­flest vön að æfa tvo og hálfan til þrjá tíma í senn,“ segir Andrea. „Heima­prógrömmin sem við erum að gera núna eru ekki svo löng. Þau byggja á upp­hitun og þreki í lokin,“ segir hún og lýsir því að hún setji fyrir fjöl­breyttar æfingar, þar sem stólar, fullar vatns­flöskur og annað sem fyr­ir­finnst á heim­il­inu er nýtt, auk þess sem mikið sé unnið með lík­ams­þyngd­ina og teygjur. „Það eru samt fáir að gera mikla fim­leika heima, nema kannski helst þeir sem eru með garðtrampólín. Við mælum samt eig­in­lega ekki með því.“

Eitt af því sem Andrea og aðrir iðk­endur hafa gert til að auð­velda sér fjar­ver­una er að æfa saman í gegnum Facetime eða Zoom. „Það er skemmti­legra en að vera bara ein inni í stofu. Vandinn við fim­leika er hins vegar sá að við getum ekki gert okkar tækni­æf­ingar heima eða úti, eins og til dæmis þau sem æfa fót­bolta geta gert. Ég er ekki einu sinni búin að gera einn koll­hnís síð­ustu fimm vikur.“

Af þessum sökum séu huga­ræf­ingar afar mik­il­vægar þessa dag­ana. „Þá förum við í gegnum ákveðna hluti í hug­anum, eins og til­tekið stökk eða dans. Það er svo mikil æfing fyrir haus­inn að vera í fim­leikum. Þú þarft að geta séð þig fyrir þér í loft­inu, hvernig þú sérð loftið, gólfið og vegg­ina. Það þarf að við­halda því, alveg eins og lík­am­lega styrknum.“

„Það er svo mikil æfing fyrir haus­inn að vera í fim­leikum“ 

Hún heldur að það muni taka tíma fyrir iðk­endur að byrja aftur að gera flóknar æfingar. „Það mun taka tíma, því við erum ekki vön að taka löng frí frá íþrótt­inni. Þetta er orðin of löng pása og ég held að mörg okkar séu virki­lega farin að „kreiva“ að byrja aftur. Ég held að það verði basl að byrja aftur en við komumst í gegnum það.“

Andrea Sif segir þjálfun hennar á yngri flokk­unum hjálpa henni sjálfri að halda sér við efnið. „Ég held það hjálpi mér mikið, því þegar ég er að setja saman æfingu fyrir þær er ég að peppa sjálfa mig í leið­inni. Svo pepp­ast þær upp á móti við það að sjá mig gera æfing­arnar, svo þetta fer vel saman.“

ValsararPabbi þeirra Gabriels og Dominiks, Ágúst Björg­vins­son, er þjálf­ari karla­liðs Vals í körfu­bolta svo Hlíð­ar­endi hefur verið eins og annað heim­ili þeirra allra.

Mynd: Heiða Helga­dóttir

Armbeygjur, sipp, plankar og amerískur fótbolti

Bræð­urnir Dominik og Gabriel æfa báðir tveir körfu­bolta með Val af miklu kappi. Á milli æfinga eru þeir jafnan með annan fót­inn í Vals­heim­il­inu að fylgj­ast með öðrum æfingum eða horfa á Valsliðin spila. Pabbi þeirra, Ágúst Björg­vins­son, er nefni­lega þjálf­ari karla­liðs Vals í körfu­bolta svo Hlíð­ar­endi er annað heim­ili þeirra allra. 

Gabriel er í 5. bekk en æfir með strák­unum í 6. og 7. bekk. Það gerir reyndar bróðir hans líka og gefur eldri strák­unum lítið eftir, þótt hann sé tals­vert yngri, eða sjö ára. Pabbi þeirra seg­ist ekki hafa haldið stífum æfingum að strák­unum sínum í sam­komu­bann­inu, enda hafi hann fyrir reglu að ýta ekki körfu­bolt­anum að þeim. 

Bræð­urnir segja báðir að það sé dálítið skrýtið að fara allt í einu aldrei niður í Vals­heim­ili. „Þetta er dálítið skrýtið og ég sakna þess að fara á æfingu. Það er líka leið­in­legt að hitta ekki vini sína,“ segir Gabriel. Dominik segir að þetta sé bara fínt. „Ég fer bara út að hlaupa, geri arm­beygjur og planka og svo­leiðis. En það eru nokkrir strákar sem ég hlakka til að hitta, eins og besti vinur minn í Val, sem heitir Bjarni, og svo líka vinir hans Gabriels.“ 

Þeir bræður hafa gert mikið af því að sippa og fara út að hjóla. Svo spila þeir körfu­bolta­tölvu­leik sem pabbi þeirra segir hjálpa við að skapa áhuga og auka við leikskiln­ing, auk þess að þeir læri ýmsar hreyf­ingar í gegnum leik­inn sem þeir eru ekki farnir að læra á æfingum. Svo eru bræð­urnir báðir hrifnir af amer­ískum fót­bolta. „Mig langar í alvöru rúgbí-bol, hjálm og takka­skó,“ segir Dominik að lokum.

Á æfingu í stof­unniTví­bura­syst­urnar Dagbjört og Bergdís eru í sýn­ing­ar­hópi í Dansi Brynju Péturs. Núna mæta þær dag­lega í opna dans­tíma á Instagram sem skól­inn stendur fyrir.

Mynd: Heiða Helga­dóttir

„Við erum heppnar að hafa hvor aðra“

Þær Dagbjört Hildur og Bergdís Fjóla Páls­dætur eru afar sam­rýndar tví­bura­systur. Þær æfa báðar dans í Dans Brynju Péturs, eru saman í bekk og til­heyra sama vina­hópnum líka. „Við erum alltaf saman,“ segir Dagbjört og Bergdís tekur undir það. Undir venju­legum kring­um­stæðum dansa þær í um það bil tvær klukku­stundir á dag. Þær eru báðar í yngri sýn­ing­ar­hópi dans­skól­ans, æfa og sýna ýmsar teg­undir af street-dansi.  

Dagbjört og Bergdís segja mikið félags­líf vera í dans­skól­anum og þar séu allir miklir vinir. Hópurinn geri til dæmis mikið af því að nota frum­leik­ann og semja dansa saman. Það hafi því tals­verð áhrif á líf þeirra að kom­ast ekki á æfingu. „Við söknum vina okkar mjög mikið. Það er alltaf alveg rosa­lega gaman á æfingum, svo það er leið­in­legt að kom­ast ekk­ert að dansa með þeim,“ segir Bergdís. Núna mæta þær í stað­inn dag­lega í opna dans­tíma á Instagram sem skól­inn stendur fyrir og dansa í stof­unni heima hjá sér. „Við erum alla vega heppnar að hafa hvor aðra til að dansa við,“ bætir hún við. 

„Nú eru þetta orðnir bestu vinir okkar“ 

Þær systur hafa æft dans í fjögur ár. Þær féllu fyrir honum strax í fyrsta tíma. „Það varð strax skemmti­legt svo við urðum strax spenntar að mæta á æfing­arnar og vera í kringum allt þetta pepp­aða fólk, þó að við værum kannski svo­lítið feimnar fyrst og höfðum enga nema hvor aðra. Svo eign­uð­umst við fljótt góða vini og nú eru þetta orðnir bestu vinir okkar,“ segir Dagbjört.  

Þær systur eru fimmtán að verða sextán ára, svo þær eru í 10. bekk grunn­skóla. Bergdís segir að það sé skrýtið að vera að klára grunn­skóla á svona skrýtnum tímum. „Það er skrýtið að missa af öllum „síð­ustu“ hlut­unum í grunn­skóla, eins og síð­ustu árs­há­tíð­inni og það er mikil óvissa. Við vitum til dæmis ekki hvort það verður útskrift­ar­ferð.“

Saknar laug­ar­innarSkúli Thor Ásgeirs­son, 17 ára sund­maður úr Ægi, hefur æft sund í tíu ár og er vanur að æfa tvo og hálfan til þrjá klukku­tíma á dag, sex daga vik­unnar, og suma morgna líka.

Mynd: Heiða Helga­dóttir

Leysa áskorun frá þjálfaranum á hverjum degi

„Ég sakna þess að kom­ast ekki í laug­ina,“ segir Skúli Thor Ásgeirs­son, 17 ára sund­maður úr Ægi, sem hefur æft sund í tíu ár og er vanur að æfa tvo og hálfan til þrjá klukku­tíma á dag, sex daga vik­unnar, og suma morgna líka. Hann segir erfitt að finna æfingar sem koma í stað­inn fyrir sundið. „Það er í raun ekk­ert sem kemur í stað­inn. Það eina sem við getum gert er að reyna að halda í þolið og styrk­inn, þangað til við komumst aftur að synda.“

Hann fer út að hlaupa á hverjum degi, sem út af fyrir sig er áskorun. „Ég þyrfti helst að taka löng hlaup til að við­halda þol­inu en vand­inn er að ég er ekki sér­stak­lega mik­ill aðdá­andi þess að hlaupa, svo ég er kannski að taka 4 til 5 kíló­metra, sem er svipað langt og ég syndi á æfingum. En hlaup eru ávana­bind­andi held ég, því nú er ég að verða vanur þeim og get ekki hætt. Svo geri ég styrkta­ræf­ingar og svo­leiðis eftir prógrammi sem þjálf­ar­inn lætur okkur hafa í hverri viku. Hann hefur líka verið að láta okkur hafa alls konar áskor­anir á hverjum degi, ein­hver trix, jafn­vægisæf­ingar eða eitt­hvað svo­leiðis. Þá tökum við okkur öll upp að gera áskor­un­ina, svo klippir hann þetta allt saman og setur á netið.“

Skúli Thor segir sjálfsag­ann hafa auk­ist í æfinga­leys­inu, sem sé þó jákvætt. „Það var orðin svo mikil rútína að fara alltaf á æfingu eftir skóla en núna þarf maður að bera ábyrgð á sér sjálfur. Það er mikil æfing í sjálf­saga að gera eitt­hvað á hverjum ein­asta degi.“ 

Hann segir hléið á æfingum þegar hafa haft áhrif á sund­fer­il­inn. „Íslands­meist­ara­mótið í 50 metra laug átti að vera í byrjun apríl en það varð ekki. Það er mik­il­væg­asta mótið á tíma­bil­inu. Svo áttum við að fara út að keppa í sumar. Svo þetta hefur klár­lega sett strik í reikn­ing­inn.“

Hjálpast aðSyst­urnar Ester Amíra og Ebba Guðríður Ægis­dætur hjálp­ast að við að leysa æfingar dags­ins.

Mynd: Heiða Helga­dóttir

„Svo allt í einu slökknaði bara á öllu“

Þær Ester Amíra og Ebba Guðríður Ægis­dætur eru 14 og 10 ára systur sem æfa hand­bolta með Haukum. Þær eru báðar miklar íþrótta­konur og eru vanar því að fara á eina og oft tvær æfingar á hverjum degi. „Svo allt í einu slökkn­aði á öllu og við þurftum að fara að sinna þessu sjálfar,“ segir Ester Amíra. Við­brigðin hafa verið mikil, segir hún, enda sé hún vön að fara á allt að tólf hand­bolta­æf­ingar á viku. Hún æfir með sínum ald­urs­flokki í 5. flokki, auk þess að spila með 4. flokki og vera í afreks­skóla einu sinni í viku. Systir hennar, Ebba Guðríður, er á yngra ári í 6. flokki og mætir stundum líka á æfingar með 5. flokki. Þær eru því báðar vanar tals­vert mik­illi hreyf­ingu. 

Mamma þeirra systra, Díana Guð­jóns­dóttir, er yfir­þjálf­ari hand­bolta kvenna í Haukum svo það er hún sem býr til heima­æf­ing­arnar sem stelp­urnar fara eftir. Þær gera fjöl­breyttar æfingar og hjálp­ast að. „Það þarf ekki mik­inn búnað til að æfa hand­bolta heima. Þú getur notað skó eða sokka sem keilur og ég held að flestir hand­bolta­leik­menn eigi bolta heima hjá sér. Ég er heppin að hafa systur mína með mér í þessu. Við reynum að halda þessu fjöl­breyttu svo við fáum ekki leiða á þessu, tökum kastæf­ingar og ímyndum okkur að það sé teigur hérna. Það er kannski helst þolið sem versnar þegar maður kemst ekki á æfingu,“ segir Ester Amíra. 

Báðar æfa þær líka golf á sumrin og eru farnar að hlakka til að geta farið að ein­beita sér að því í sumar. 

Ebbu finnst þetta fyr­ir­komu­lag, að æfa að heiman, ekk­ert alslæmt. „Mér finnst þetta bara allt í lagi, að gera æfingar hérna heima. Síðan getur maður alltaf breytt til. Ég og mamma mín fórum til dæmis bara í fjall­göngu um dag­inn, í stað­inn fyrir að taka æfingu og það var mjög gaman,“ segir hún. Ester segir að fjöl­skyldan hafi einmitt átt margar góðar stundir að und­an­förnu. „Við erum öll alltaf rosa­lega mikið á fullu en nú höfum við meiri tíma saman, sem er gott.“