Fornt kúrdískt mál­tæki segir: „Kúrdar eiga enga vini nema fjöllin.“ Í gegnum ald­irnar hefur þjóðin ekki átt sitt eigið ríki heldur verið gest­kom­andi í grann­ríkjum sínum: Tyrk­landi, Íran, Sýrlandi og Írak. Þar hafa Kúrdar sætt kúgun og ítrekað þurft að flýja til fjalla og taka upp vopn til að bjarga þjóð­inni frá útrým­ingu. 

Það hafa komið tíma­bil þar sem þjóð­ar­brotið hefur náð að rísa til met­orða, t.d. Í Persa­veldi og um tíma í Ottóman­veld­inu þar sem þeir voru mik­ils­metnir her­menn, en eins og sagan segir eru Kúrdar vanir því að vera stungnir í bakið fyrr eða síðar og hafa alltaf verið sviknir um eigið ríki á end­anum.

Kúrdar eru í dag að minnsta kosti 40 millj­ónir, þó að erfitt sé að festa á það tölu vegna þess hve dreifðir þeir eru. Rúmur þriðj­ungur þeirra býr í Tyrk­landi þar sem þeir sæta sér­stak­lega mik­illi kúgun í dag. Tyrk­neska ríkið gerir allt …