Sigríður Guð­mars­dóttir, fyrr­ver­andi sókn­ar­prestur í Graf­ar­holts­kirkju, segir að þung­un­ar­rofsum­ræðan snú­ist um hvort líta skuli á konur sem full­veðja ein­stak­linga sem ráði yfir eigin lík­ama og fram­tíð eða „ánauð­uga hýsla fyrir fóstur“. Ákvörðun um þung­un­ar­rof verði að vera á ábyrgð hinnar frjálsu konu en ekki ann­arra.

„Kannski er það mesta undur heims­ins hversu margar konur leggja sjálf­vilj­ugar á lík­ama sína þá dýru lífs­ins gjöf að ganga með og fæða börn. Þökkum þá gjöf, þvingum eigi. Og vill ein­hver vera svo væn að vísa Ásmundi, Brynjari og Ingu út úr eggja­stokkum íslenskra kvenna,“ skrifar hún á Facebook.

Heitar umræður eiga sér stað um þung­un­ar­rof og frum­varp heil­brigð­is­ráð­herra um málið þessa dag­ana. 

Eins og Stundin fjall­aði um í gær vilja þing­menn Mið­flokks­ins og Flokks fólks­ins þrengja veru­lega rétt­inn til að gang­ast undir þung­un­ar­rof frá því sem nú er.

Inga Sæland hefur sagt frum­varpið snú­ast um „að 22 vikna ófull­burða barn verði drepið í móð­ur­kviði“, en sá mál­flutn­ingur lagð­ist afar illa í þing­heim.

Ásmundur Frið­riks­son, þing­maður Sjálf­stæð­is­flokks­ins, leggur áherslu á að lífið sé heil­agt. „Fremur en að tala um að rýmka rétt til fóst­ur­eyð­inga væri okkur nær að finna leiðir til að hjálpa verð­andi mæðrum í vanda að eign­ast börn sín,“ segir hann í nefnd­ar­á­liti um málið og vitnar í orð Agnesar M. Sig­urð­ar­dóttur bisk­ups um að lífið sé „náð­ar­gjöf sem Guð gefur og Guð tekur“.

Páll Magn­ús­son, þing­maður sama flokks, hefur lagt til að óskil­yrt heim­ild til þung­un­ar­rofs nái til 20 vikna en ekki 22 vikna. Með því yrði rétt­ur­inn til að rjúfa þungun vegna fóst­ur­galla þrengdur um tvær vikur frá því sem nú er en rýmk­aður í til­vikum þar sem sótt er um þung­un­ar­rof af félags­leg­u­mástæðum.

Brynjar Níelsson kall­aði eftir því í umræðu um frum­varpið í gær að málið yrði dregið til baka svo það gæf­ist tími til að ræða um atriði á borð við rétt fóstra til að erfa eignir.

Jóhanna Sig­urð­ar­dóttir, fyrr­ver­andi for­sæt­is­ráð­herra, furðar sig á umræð­unni, gagn­rýnir bæði stuðn­ings­menn máls­ins og and­stæð­inga, og telur að skyn­sam­legt væri að láta það bíða næsta þings. „Vonandi verður þá mesta geðs­hrær­ingin yfir­staðin og hægt að ræða málið af meiri yfir­vegun.“