„Af hverju situr þú þá hér í þessu láglaunastarfi?“

Vorið 2002 sat ég við síma­vörslu hjá Já.is í hús­næði Pósts og síma á Akureyri. 

Við næsta borð sat systir mín sem er sjö árum eldri en ég, frá­skilin með tvo drengi á fram­færi – sama staða og ég var sjálf í. Við vorum á morg­un­vakt og það var lítið að gera en samt nóg til að trufla sam­tal ef við reyndum að tala saman, svo við sátum þegj­andi milli sím­tala. 

Ég var að ljúka sím­svari þegar systir mín teygði sig yfir lykla­borðið hjá mér og ýtti á blokkun sem lokaði borð­inu hjá mér. Ég leit við og sá að hún hafði blokkað sitt borð líka.

Hún horfði á mig spurn­ar­augum og spurði: „Ert þú ekki með iðn­skóla­gráðu?“

„Jú,“ svar­aði ég.

„Af hverju situr þú þá hér í þessu lág­launa­starfi við hlið­ina á mér sem hef enga menntun?“

Ég gat engu svarað, fór heim og íhug­aði spurn­ing­una með sjálfri mér og fór af stað að finna út mína mögu­leika. Á Akureyri var ekki mikið um val­mögu­leika svo ég fór að hugsa út fyrir Akureyri og mögu­lega búsetu ann­ars staðar.

Ég end­aði á að fá mér vinnu á leik­skóla þar sem ég hafði áður verið skóla­liði í grunn­skóla og þekkti skóla­starfið.

Ég vann í eitt ár á leik­skól­anum og skráði mig svo hjá Háskól­anum á Akureyri í grunn­skóla­kenn­ara­nám en mér leist betur á það en leik­skóla­kennar­ann.

Eftir útskrift á Akureyri hef ég bætt við mig mun meira námi við Háskóla Íslands og starfað í grunn­skólum á Akureyri og í Reykja­vík nú í yfir 20 ár. Og því­líkur heiður að fá að starfa með unga fólk­inu okkar alla daga.

Ég hugsa oft til systur minnar með kær­leika og þakk­læti fyrir spurn­ing­una og að hafa ýtt við mér.