Skjábjartar nætur

Skamm­degið kemur okkur alltaf á óvart. Við höfum siglt lygnan sjó um haustið þar til íbúðin breyt­ist í hrip­lekan bát. Myrkrið flæðir inn um hverja glufu. Hljóðið í nagla­dekkj­unum, eins og eitt­hvert kvik­indi sé að naga dags­birt­una upp til agna.

Við erum komin upp í rúm, búin að slökkva ljósin. Mér heyr­ist þú sofnuð þegar ég laum­ast til að kíkja í sím­ann. 

Þótt ég hafi skrúfað skjá­birt­una niður blind­ast ég eitt and­ar­tak eins og bíl­stjóri á leið­inni upp úr löngum jarð­göngum.

Ég veit nákvæm­lega hvernig ég lít út á þessu and­ar­taki: Drephvítur fölvinn breytir and­liti mínu í mis­heppn­aða hel­grímu.

Til að sjá hvað þessi tæki eru köld og ónátt­úru­leg þurfum við bara að slökkva ljósin.

Ég eyddi óþarf­lega stórum hluta dags­ins í að biðja nem­endur mína um að leggja frá sér sím­ana. 

Ein­beitum okkur að verk­efn­inu, end­ur­tók ég. 

Nú er það orðið stærsta verk­efnið: að ein­beita sér að verk­efn­inu.

Allar þessar þráð­lausu teng­ingar.

Allar þessar ráð­lausu nætur.

Ég velti þessu fyrir mér eitt and­ar­tak, stilli svo sím­anum upp á nátt­borð­inu og leyfi honum að lýsa út í tómið.

Þetta er eins og birta innan úr gróð­ur­húsi þar sem fingra­langur garð­yrkju­maður ræktar af alúð og þol­in­mæði: 

eirð­ar­leys­is­arfa

kvíða­klukkur

leið­aliljur

stjarfa­stjörnur

og öll hin titr­andi smá­blómin sem til­biðja guð sinn áður en raf­hlöð­urnar deyja.