„Ég er að jafna mig eftir aðgerð sem ég fór í. Þetta var bara klaufaskapur í mér, ég er svo mikill hrakfallabálkur. Ég missteig mig illa fyrir ári síðan og fóturinn fór í öfuga átt miðað við hvernig maður misstígur sig. Ég endaði með slitið liðband og bólgna sin sem varð svo ónýt. Ég er með skóspelku en losna við hana í lok nóvember.

Ég hef þurft að kúpla mig út og er að reyna að fara ekki fram úr sjálfri mér eins og ég er vön að gera, að vera að flýta mér of mikið. Ég er bara búin að vera í góðu yfirlæti á Stokkseyri hjá vinafólki mínu sem passar að ég sé ekki að ofreyna mig. Þau hjálpa mér að sjá um hundinn. Bataferlið er að taka einn dag í einu. Ég er ekkert mikið að hugsa um framtíðina. Ég tek einn dag í einu eins og mér hefur verið kennt í minni sjálfsvinnu, ekki vera að flýta mér of mikið. Ég er rosalega gjörn á að fara fram úr sjálfri mér. 

Ég vinn á frístundaheimili á Selfossi með krökkum í 1. og 2. bekk. Ég elska að vinna með börnum. Þetta er rosalega gaman, ég er svo mikill krakki sjálf. Draumurinn minn er að eignast börn og ég hef alltaf elskað börn og hef alltaf verið svolítil mamma í mér. 

Ég er ættleidd frá Sri Lanka, ég kom til Íslands tveggja vikna gömul, árið 1985. Frá mínu sjónarhorni líður mér svolítið eins og Ísland sé að fara til baka í tíma þegar kemur að fordómum. Það er svolítið mikið verið að ráðast á fólk sem er af öðrum uppruna, sem mér finnst mjög leiðinlegt. Ég geng samt með höfuðið hátt. Ef að það kemur, þá bara kemur það.“