„Ég er að jafna mig eftir aðgerð sem ég fór í. Þetta var bara klaufa­skapur í mér, ég er svo mik­ill hrak­falla­bálkur. Ég missteig mig illa fyrir ári síðan og fót­ur­inn fór í öfuga átt miðað við hvernig maður mis­stígur sig. Ég end­aði með slitið lið­band og bólgna sin sem varð svo ónýt. Ég er með skó­spelku en losna við hana í lok nóv­em­ber.

Ég hef þurft að kúpla mig út og er að reyna að fara ekki fram úr sjálfri mér eins og ég er vön að gera, að vera að flýta mér of mikið. Ég er bara búin að vera í góðu yfir­læti á Stokks­eyri hjá vina­fólki mínu sem passar að ég sé ekki að ofreyna mig. Þau hjálpa mér að sjá um hund­inn. Bata­ferlið er að taka einn dag í einu. Ég er ekk­ert mikið að hugsa um fram­tíð­ina. Ég tek einn dag í einu eins og mér hefur verið kennt í minni sjálfs­vinnu, ekki vera að flýta mér of mikið. Ég er rosa­lega gjörn á að fara fram úr sjálfri mér. 

Ég vinn á frí­stunda­heim­ili á Selfossi með krökkum í 1. og 2. bekk. Ég elska að vinna með börnum. Þetta er rosa­lega gaman, ég er svo mik­ill krakki sjálf. Draum­ur­inn minn er að eign­ast börn og ég hef alltaf elskað börn og hef alltaf verið svo­lítil mamma í mér. 

Ég er ætt­leidd frá Sri Lanka, ég kom til Íslands tveggja vikna gömul, árið 1985. Frá mínu sjón­ar­horni líður mér svo­lítið eins og Ísland sé að fara til baka í tíma þegar kemur að for­dómum. Það er svo­lítið mikið verið að ráð­ast á fólk sem er af öðrum upp­runa, sem mér finnst mjög leið­in­legt. Ég geng samt með höf­uðið hátt. Ef að það kemur, þá bara kemur það.“