Þessi grein birtist fyrir meira en ári.
Fólkið í borginni

Til í allt nema trúlofun

Lilja Valdi­mars­dótt­ir, horn­leik­ari á eft­ir­laun­um, eign­að­ist sitt fyrsta barn 19 ára göm­ul, vann á tog­ara fyr­ir fyrsta hljóð­fær­inu og seg­ist vera til í allt nema trú­lof­un.

Til í allt nema trúlofun
Nöfnurnar Lilja með nöfnu sinni og barnabarni, sem spilar á hljóðfæri eins og amma sín.
Ragnhildur Helgadóttir
ragnhildurh@heimildin.is

Ég fór í tónlistarskólann og var svo í fjögur ár í Stokkhólmi að blása hornið mitt. Er búin að vera í Sinfóníunni. Ég er komin á eftirlaun þar. Ég hef alltaf unnið. Ég fór á sjóinn á togara tvö sumur til að vinna fyrir fyrsta hljóðfærinu mínu. Þá var ég í mánuð í einu, svo fórum við og seldum í Hamborg og Húll og svoleiðis. Ég var kokkurinn. Ég fékk einn og kvart en hinir venjulegu mennirnir bara einn hlut.

Ég var með í láni hornið frá tónlistarskólanum. Skipstjórinn sagði:„Hún er skrítin, þessi kona. Það gæti komið sér vel að hafa hana um borð í skipinu ef við lendum í þoku.“ Af því að þá var ég með lúðurinn til að blása. Þokulúður. Svo kom ég heim og var að spila hérna.

Ég segi alltaf þegar ég er spurð. Ég er til í allt nema trúlofun. Ég hef aldrei verið …

Kjósa
37
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir (2)

Skráðu þig inn til að skrifa athugasemd eða kjósa.
Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir. Hægt er að láta vita af athugasemdum með því að smella á Tilkynna.
Tengdar greinar

Fólkið í borginni

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
5
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
3
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár