„Það er ýmis­legt sem hefur gerst í gegnum lífið. Ég hef nú lent í stór­bruna og misst heim­ilið mitt og lent í ýmsu. Það var á Hverf­is­götu 55 þegar það brann á sínum tíma, alla­vega orðin næstum því 30 ár síðan. Ég hef verið svona í kringum fer­tugt.

Það kvikn­aði í um nótt. Ég bjó þarna í einni íbúð­inni, for­eldrar mínir voru á efstu hæð­inni og svo var fólk sem bjó ann­ars staðar þar sem kvikn­aði í. En eins og ég segi bara: „Shit happ­ens“. Þetta var óreglu­fólk sem hafði flutt inn í þessa íbúð sem var á leigu. Það end­aði ekki vel.“

For­eldrar mínir stukku út en fluttu síðan til systur minnar og voru þar í smá tíma þangað til að það var byggt upp aftur. Ég var líka hjá systur minni. Ég er kannski ekki eld­hræddur í dag, ekk­ert frekar en annað. Elds­voðar eiga sér ástæðu, kannski er ég meira nágranna­hræddur heldur en hitt sko, það kemur ekk­ert eld­inum við.

Ég á þessa verslun, 2001 ehf., opn­aði hana ´93. Þegar við byrj­uðum var þetta allt þá var VHS og lazerdiskar, CD-inn var rétt að byrja. Það var nýja­brum á þessu þá. Það kemur alltaf eitt­hvað nýtt. Það var VHS fyrst, síðan kom DVD-ið og svo hefur komið Bluray og núna 4K. En í raun­inni er þetta allt að selj­ast. Meira að segja vín­yll­inn er kom­inn aftur, sem ein­hvern tím­ann þótti bara fyndið að tala um. 

Við verðum aðeins að skoða tækn­ina á bak­við þetta. VHS-ið er auð­vitað þannig að tækin eru frekar flókin. Það eru pinch-rúllur og ýmis­legt í þessu sem gefur upp önd­ina með tím­anum. Það er oft sem menn lenda í því að tækin virka ekki lengur. Aftur á móti með CD, Bluray og DVD þá er minni hreyfi­mögu­leiki, jú mót­or­inn getur gefið sig en það er ennþá verið að fram­leiða þetta. Það er minna umstang, við­haldið sko. Þetta er spurn­ing um tækn­ina líka, ekki bara að hlusta á eitt­hvað eða að horfa á.“