Með sigg í lófunum og sigg á sálinni

ex vinir á fer­tugs­aldri sátu á kraft­bjóra­bar í miðbæ Reykja­víkur í byrjun jan­úar og ræddu málin. Þar bar hvorki fót­bolti né stefnu­móta­líf á góma heldur emb­ætti for­seta Íslands. Þeim fannst umræðan um emb­ættið vera á villi­götum. Að það vant­aði nýja nálgun. 

Þremur dögum áður, 2. jan­úar, hafði einum mann­anna, Viktori Trausta­syni, brugðið í brún þegar hann heyrði að Guðni Th. Jóhann­es­son, núver­andi for­seti, ætl­aði ekki að gefa kost á sér að nýju. 

Hann hafði þarna verið atvinnu­laus í nokkra mán­uði, þrátt fyrir að hafa sent út feikn af atvinnu­um­sóknum. 

„Guðni er að segja af sér, ég verð akkúrat 35 ára á árinu, ég er með til­búnar hug­myndir sem ég tel frekar vand­aðar og þró­aðar í kringum þetta emb­ætti og það vill svo til að ég hef akkúrat nægan tíma til að standa í þessu,“ hugs­aði Viktor með sér. 

Hann hringdi í frænda sinn sem hann lítur upp til og ann­arra sem hann hafði átt í „djúpum stjórn­mála­sam­ræðum“ við í gegnum tíð­ina.

Þegar hann bar undir þá hug­myndir sínar, t.a.m. aðal­stefnu­málið „enga þing­menn sem ráð­herra“, fékk hann jákvæð við­brögð. 

„Ég verð að gera þetta, er það ekki?“ spurði hann sjálfan sig og segir að hann hafi ekki ákveðið að bjóða sig fram fyrir sjálfan sig heldur vegna þess að honum hafi fund­ist að ein­hver þyrfti að gera það til þess að koma hug­mynd­unum í það minnsta á kortið, ef ekki alla leið inn í for­seta­emb­ættið. 

„Það langar engan í þessa athygli,“ segir Viktor, og þegar blaða­maður maldar í móinn, segir að ein­hvern langi lík­lega í hana, svarar Viktor: 

„Ég leit meira á það þannig að ég væri að fórna mér fyrir hjörð­ina.“ 

Fékk blað og penna á barnum

Þetta kvöld á kraft­bjóra­barnum tók Viktor ákvörðun um að leggja í fram­boð. Hann fór á bar­inn og fékk þar lánað A4 blað og penna. Á þessu blaði og með þessum penna varð fyrsta síða und­ir­skrifta­lista, sem átti eftir að spanna 62 hand­skrif­aðar síður, til. Vinirnir sex skrif­uðu allir undir, sem og bar­þjón­arnir tveir. 

„Ef maður ætlar að gera þetta verður maður að tala við ókunn­uga líka,“ hugs­aði Viktor, sem fannst það á þessum tíma­punkti óþægi­legt, en rölti yfir á næsta borð og fékk und­ir­skriftir frá tveimur í við­bót. 

„Nú þurfum við bara 1.490 í við­bót,“ hugs­aði hann með sér. „Þetta er eins og að stíga hjól í gang. Það er erfitt en allt í einu kemur skrið­þung­inn og þá heldur maður bara áfram og áfram og er ekki að kippa sér upp við nei­kvæðni eða reiði eða rifr­ildi.“ 

Næstu fjóra mán­uði hélt Viktor áfram að safna und­ir­skriftum. Hann kynnti sig fyrir tugum nokkra daga vik­unnar, stundum allt að 200 manns á einum degi, og fór hring­inn til þess að safna í hverjum lands­fjórð­ungi.