Við lítum oft á sög­una sem eins konar upp­skrift að því sem koma skal. Auðvelt er að bera saman hin ýmsu stríð úr for­tíð­inni við þau sem við heyjum í nútím­anum og þannig reynum við að hafa ein­hverja hug­mynd um það sem koma skal. Stríðið í Úkraínu hefur kennt okkur þá lexíu að það er í raun ekk­ert sem heitir hefð­bundið stríð og jafn­vel hug­takið um nútíma­stríð, er ein­göngu síð­asta stríð. Þó sagan sé stutt, þá er hún svo sann­ar­lega í for­tíð.

Einhver sagði mér að sagan end­ur­tekur sig ekki en hún á það til að ríma og það er vissu­lega til­fellið hér. Það sem rímar er að stríð eru í flestum til­fellum hörmu­leg, sprengjur springa og skotið er úr byssum. Það kemur manni jafn­vel á óvart hversu oft gam­al­dags verk­færi og kænska svipa til milli stríða.

Skot­grafir eru gott dæmi um end­ur­tekið rím milli stríða en þær eru eitt­hvað …