Slökkvum á samfélagsmiðlum

Ég er leigu­bíl­stjóri og dag­ur­inn byrj­aði þannig að ég bý á Akranesi og ég vakn­aði klukkan sjö og skutl­aði dóttur minni í skól­ann og síðan fór ég til borg­ar­innar að vinna. Það er afskap­lega mis­jafnt hvað ég vinn lengi, stundum eru það átta tímar, tíu tímar og allt upp í sextán tíma. Ég er í annarri vinnu líka og þá byrjar vaktin klukkan fimm og er til mið­nættis.  Ég keyri lækna­bíl­inn á Lækna­vakt­inni. Það er föst og góð vinna. 

Það sem er mér efst á huga þessa dag­ana eru vextir, verð­bólga og verð­trygg­ing á Íslandi. Þetta er að ganga frá okkur öllum. 

Sá atburður sem breytti lífi mínu mest var þegar ég missti eig­in­konu mína árið 2017. Það tók átján mán­uði, það bar skjótt að þegar hún greind­ist með krabba­mein. Dóttir okkar var sjö ára þegar hún grein­ist og níu ára þegar hún fellur frá. Það tók mjög á. Ég er afskap­lega stoltur af dóttur minni og hvernig henni hefur vegnað eftir þetta. Við erum mjög náin, stundum eins og gömul hjón. 

Vinnan hjálpar ekki mikið til við að dreifa hug­anum frá þessu. Ísland er bara þannig að það þarf að vinna mikið. Það er mjög mikil til­breyt­ing falin í því að keyra leigu­bíl en ég get nú ekki sagt að þetta sé skemmti­legt. Það er mjög skemmti­legt að maður hittir yfir­leitt skemmti­legt fólk og maður ræður sér sjálfur. Ég get farið heim núna ef mér dettur það í hug. Jú heilt yfir er þetta kannski bara skemmti­legt. 

Það kemur fyrir að fólk spjallar mjög mikið við mig í bílnum en ég hef það fyrir reglu að tala ekki við fólk nema það tali við mig fyrst. Mér finnst það fag­legt, ég læt fólk í friði, spyr bara hvert það er að fara og svona og reyni svo að láta það í friði en það segir mér oft líf­sög­una sína. Sem betur fer gleymi ég því jafn óðum, ég hef þann eig­in­leika að þurrka þetta út en svo er einn og einn kúnni sem maður gleymir aldrei. Það eru þeir sem sýna mér hroka. 

Ég hef áhyggjur af þróun mann­lífs­ins. Við þurfum ekki annað en að horfa á öll þessi voða­verk sem verða í bænum, ég hef áhyggjur af því. Maður sér það bara í blöð­unum.  Ég held að sam­fé­lags­miðlar valdi þessu. Ung­lingar eru bara á sam­fé­lags­miðlum allan dag­inn. Þar tekur það inn alls kyns óæski­legt efni. Við ættum bara að slökkva á þeim.

Ég geri meira af því að hringja bara í fólk, mér finnst að fólk ætti að gera meira af því. Það er miklu nán­ara og eðli­legra sam­tal en eitt­hvert pikk. Þegar konan mín dó hringdi fólk mikið fram að jarð­ar­för en eftir hana sá ég ekki nokkurn mann, bara kalt mat. Svona er þetta. Tvær konur studdu mig gíf­ur­lega á veik­inda­tíma kon­unnar, ein frænka hennar og vin­kona mín sem er hjúkr­un­ar­fræð­ingur. Ég fékk einnig gríð­ar­legan stuðn­ing í mínu Bræðra­sam­fé­lagi, Drúidum. Þar á ég minn besta vin sem studdi mig gíf­ur­lega ásamt öðrum bræðrum þar.