Ólafur Ólafsson vísar Al-Thani málinu til Mannréttindadómstóls Evrópu

Ólafur Ólafsson, aðal­eig­andi Samskipa og fyrr­ver­andi hlut­hafi í Kaup­þingi, hefur sent fjöl­miðlum yfir­lýs­ingu vegna dóms Hæsta­réttar í gær í Al-Thani mál­inu svo­kall­aða, þar sem hann var sak­felldur fyrir hlut­deild að mark­aðs­mis­notkun og dæmdur í fjög­urra og hálfs árs fang­elsi. Þar heldur Ólafur áfram fram sak­leysi sínu og upp­lýsir að hann ætli að vísa mál­inu til Mann­rétt­inda­dóm­stóls Evrópu.

Ólafur segir að eng­inn sé dóm­ari í eigin sök og því hafi hann leitað eftir áliti frá "sex virtum lög­mönnum og fræði­mönnum í fjórum Evr­ópu­löndum vegna ákærunnar og dóms hér­aðs­dóms. Álitin voru öll sam­hljóða um að ég hefði ekki gerst brot­legur við lög. Laga­reglur um mark­aðs­mis­notkun eru byggðar á evr­ópskum til­skip­unum og eru reglur í ein­stökum löndum að mestu hinar sömu. Mér vit­an­lega eru refs­ingar sem þessar óþekktar í umræddum löndum."

Yfirlýsingin er svohljóðandi:

Enginn er dóm­ari í eigin sök og því leit­aði ég eftir áliti frá sex virtum lög­mönnum og fræði­mönnum í fjórum Evr­ópu­löndum vegna ákærunnar og dóms hér­aðs­dóms. Álitin voru öll sam­hljóða um að ég hefði ekki gerst brot­legur við lög. Laga­reglur um mark­aðs­mis­notkun eru byggðar á evr­ópskum til­skip­unum og eru reglur í ein­stökum löndum að mestu hinar sömu. Mér vit­an­lega eru refs­ingar sem þessar óþekktar í umræddum löndum.

Þrátt fyrir sak­fell­ingu getur dóm­ur­inn ekki bent á nein hald­bær sönn­un­ar­gögn eða fram­burði vitna sem stað­fest gætu efni ákærunnar. Gild­is­hlaðnar og inni­stæðu­lausar álykt­anir dóms­ins breyta þar engu um. Engu að síður kemst dóm­ur­inn að því að ég hafi gerst sekur um mark­aðs­mis­notkun.

Hæsti­réttur sýkn­aði mig hins vegar rétti­lega af ákæru um umboðs­svik og snéri þar við dómi hér­aðs­dóms.

Mér rann kalt vatn milli skinns og hör­unds þegar ég las bók fyrrum hæsta­rétt­ar­dóm­ara um síð­ustu jól. Í bók­inni segir um dóms­for­set­ann, Markús Sig­ur­björns­son, á blað­síðu 383 að hann sé „afar leik­inn í að semja langa lög­fræði­texta, þar sem enda­skipti eru höfð á hlutum. Einfalt verður flókið og satt ósatt.“ Ég neit­aði að trúa þeim ásök­unum sem þarna koma fram og í síð­ari skrifum höf­undar. Við lestur þessa dóms fá orð höf­undar allt aðra merk­ingu í mínum huga.

Embætti sér­staks sak­sókn­ara var meðal ann­ars sett á lagg­irnar til að sefa reiði borg­ar­anna í land­inu, svo vitnað sé til frum­varps til laga um emb­ættið. Ég held að eins­dæmi sé að laga­texti sé rök­studdur með þessum hætti í vest­rænu sam­fé­lagi. Ljóst er að dóm­ur­inn í gær fellur vel að þessum til­gangi en bygg­ist ekki á atvikum máls­ins og gild­andi lögum. Mín reynsla er sú að emb­ætti sér­staks sak­sókn­ara virði í engu þá grund­vall­ar­skyldu við rann­sókn saka­máls að gætt skuli hlut­lægni og sann­leik­ans leitað. Eflaust hefur þrýst­ingur frá stjórn­mála­mönnum og almenn­ingi eftir þær raunir sem þjóðin gekk í gegnum árin eftir banka­hrunið haft mikið að segja um nálgun emb­ætt­is­ins.

Ég hugsa með hryll­ingi til þeirra fjöl­mörgu ein­stak­linga sem eru í blóma lífs­ins og bíða nú dóms vegna meintrar mark­aðs­mis­notk­unar ef Hæsti­réttur sér ekki að sér og dæmir eftir lögum. Ég óska engum þess að þurfa að sæta með­ferð af þessu tagi og því álagi sem fylgir fyrir ein­stak­linga og aðstand­endur þeirra.

Íslenskt rétt­ar­kerfi hefur dæmt sak­lausa menn seka. Ég velti vöngum yfir því hvort rétt­ar­ríki sé við lýði á Íslandi. Ég er sann­færður um að lands­menn vilja ekki búa í sam­fé­lagi þar sem réttar­ör­yggi þeirra er ekki tryggt og mann­rétt­indi ekki virt. Ég hef því ákveðið að vísa mál­inu til Mann­rétt­inda­dóm­stóls Evrópu í von um að dóm­ur­inn taki málið fyrir, enda var við með­ferð máls­ins brotið gegn grund­vall­ar­rétt­indum ein­stak­linga sem njóta verndar stjórn­ar­skrár­innar og Mann­rétt­inda­sátt­mála Evrópu."