Byggingin á myndinni er um 14.500 fermetrar að flatarmáli. Hún er dæmigerð fyrir þá glerkassa og turna sem döguðu uppi í borgarlandinu eftir hrun. Þessi bygging hefur staðið tóm í upp undir áratug.
Hvað skyldu lífeyrissjóðir hafa tapað miklu á framkvæmdinni og öðrum álíka? Svimandi fjárhæðir fóru í súginn þegar verktakar og eignarhaldsfélög fóru á hausinn á færibandi eftir hrun.

Flatarmál byggingarinnar samsvarar á fimmta hundrað smáíbúðum, sem sárvantar í dag á höfuðborgarsvæðinu. Ímyndum okkur nú eitt augnablik að byggingin hefði risið sem íbúðablokk með litlum leiguíbúðum.
Sem lífeyrissjóðir rækju og leigðu út á hóflegum kjörum til almennings. Þá væri hagnaður af framkvæmdinni, og samfélagslegur ávinningur í formi minni húsnæðiseklu.
Enn fremur slyppu borgarbúar við þá sóun og sjónmengun sem felst í hálfkláruðum steypukumböldum. Sem standa tómir heilu og hálfu áratugina í borgarlandinu.
Ef tap lífeyrissjóða af svipuðum byggingaframkvæmdum er talið saman, og umbreytt í litlar íbúðir, eru þá ekki komin þau auka Breiðholtshverfi sem vantar í húsnæðisjöfnu höfuðborgarsvæðisins?
[adspot]
Húsnæði er lífsnauðsyn og ætti að vera áhættulítil fjárfesting til langframa fyrir lífeyrissjóði. Erlendis er vel þekkt að lífeyrissjóðir eigi og reki leiguíbúðir fyrir þegna sína.
Af hverju ekki á Íslandi?
Ef lífeyrissjóðir geta byggt 20 hæða fjölbýlishús (hótel) fyrir útlendinga á 18 mánuðum, geta þeir þá ekki líka byggt 5 til 10 hæða blokkaríbúðir fyrir eigendur sína?
Er það ósanngjörn krafa?
Veistu meira? Láttu okkur vita
Það tókst ekki að sækja formið. Reyndu aftur eftir augnablik.












































Athugasemdir