Game of Thrones má passa sig

Hin ítalska Elena Ferrante er orðin að nokk­urs konar nátt­úru­undri í evr­ópskum bók­mennta­heimi og bækur hennar um vin­kon­urnar tvær frá Napolí selj­ast í bíl­förmum hvar sem þær eru gefnar út. Tvær  fyrstu bæk­urnar í ser­í­unni af fjórum alls, Fram­úr­skar­andi vin­kona og Saga af nýju ætt­ar­nafni, eru komnar út á íslensku í þýð­ingu Brynju Cortes Andr­és­dóttur og hér hafa þær einnig fengið glimr­andi við­tökur, eins og við mátti búast. Svo vin­sælar eru bæk­urnar að nú er í bígerð 32 þátta sjón­varps­s­ería byggð á þeim hjá ítalska fram­leiðslu­fyr­ir­tæk­inu Wildside for Fandango Productions. Nokkuð sem æstir aðdá­endur kæt­ast afskap­lega yfir. Þetta eru nefni­lega ávana­bind­andi bækur og aðal­per­són­urnar tvær ganga beint inn í hjarta les­and­ans sem eng­ist af kvölum yfir óförum þeirra og gleðst eins og barn þegar hlut­irnir ganga þeim í hag­inn. Þær verða einka­vin­konur hvers les­anda um sig og í Bret­landi er talað um aðdá­endur Ferrante sem sér­stakan ætt­bálk sem aðhyllist bara ein trú­ar­brögð; dýrkun á bókum hennar. Og nú er sú