„Í dag er komið eitt ár frá því elskulegi drengurinn okkar tók þá ákvörðun að kveðja okkur“

„Í dag 11. apríl er komið eitt ár frá því elsku­legi dreng­ur­inn okkar tók þá ákvörðun að kveðja okkur,“ skrifar Vil­hjálmur Birg­is­son, verka­lýðs­leið­togi á Akranesi, „og það skal alveg við­ur­kenn­ast að þetta ár hefur verið erfitt og tekið á . Því verður t.d. ekki lýst í fáum orðum hversu sárt við söknum hans og það er t.d. svo sorg­legt fyrir börnin hans tvö að hafa ekki pabba sinn hjá sér, því þau elsk­uðu hann og dáðu.

Því miður er lífið svona og það getur verið mis­kunn­ar­laust, en höfum hug­fast að engin fjöl­skylda mun kom­ast í gegnum lífið án þess að sorgin banki ekki ein­hvern tím­ann uppá. Munum að lífið er ekki sjálf­gefið.

Það er því mik­il­vægt fyrir allar fjöl­skyldur að huga vel að sínum nán­ustu, því eng­inn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur og einnig veit eng­inn hvað morg­un­dag­ur­inn ber í skauti sér.“

Pabbar geta grátið

Færsluna birti Vil­hjálmur á Facebook. Vil­hjálmur hefur rætt opin­skátt um son­ar­miss­inn, en aðeins tveimur dögum eftir frá­fall son­ar­ins skrif­aði hann hjart­næmt bréf til hans og birti á vefnum. Þar sagð­ist hann sitja á skrif­stof­unni og hugsa um lagið sem Helgi Björns­son söng, Geta pabbar ekki grátið? „Jú, pabbar geta svo sann­ar­lega grátið því tárin streyma niður í hvert sinn sem ég slæ á lykla­borðið, en þetta hjálpar mér og það er gott.“