Ég stend bara hér og bíð eftir bíl í róleg­heit­unum og horfi út um glugg­ann á meðan. Þannig er það nefni­lega, þegar svo er komið að maður getur ekki hjálpað sér sjálfur – ég er nefni­lega orðin hálf­ní­ræð – þá sækja þeir mann og senda, til og frá Kópavogi, þar sem ég bý. Það er gott að búa í Kópavogi. Í mínum augum er þetta hins vegar ekki lengur Reykja­vík, sem við sjáum hérna út um glugg­ann. 

Ég er fædd hér í Reykja­vík, fór ung frá borg­inni en sneri aftur 19 ára og bjó þar alveg þangað til fyrir 15 árum, þegar ég flutti í Kópa­vog­inn. Ég kunni vel við Reykja­vík einu sinni en ég get ekki líkt henni við það sem var. Ég hef ekki einu sinni ánægju af því lengur að ganga Lauga­veg­inn. Þar heyr­ist ekki lengur íslenska töluð. Einu sinni hafði ég gaman af því að líta …