Daginn sem Brexit-þjóðaratkvæðagreiðslan var haldin í Bretlandi fóru fram kappreiðar á skeiðvellinum í Windsor. Þegar veðhlaupahestur nefndur Brexit lét í minni pokann fyrir keppinautum sínum vonuðu andstæðingar útgöngu Breta úr Evrópusambandinu að úrslitin væru fyrirboði. Fáir óskuðu þess heitar en Írar.
Á árunum eftir síðari heimsstyrjöld var Írland bláfátækt landbúnaðarríki, einangrað á jaðri Evrópu. Þótt landið hefði verið hlutlaust í síðari heimsstyrjöld stóð það efnahagslega verr að vígi en mörg hinna stríðshrjáðu ríkja álfunnar.
Svo hörð voru lífsskilyrðin að á sjötta áratugnum einum fluttust 600.000 Írar úr landi, flestir til Bretlands.
Þar hlutu þeir gjarnan óblíðar móttökur. Heimildir herma að langt fram eftir tuttugustu öld hafi víða mátt finna í gluggum kráa og gistiheimila í Bretlandi skilti með skilaboðunum: „Enga Íra, svertingja eða hunda.“
Verndarstefnan vann gegn þeim
Gary Murphy, prófessor í stjórnmálafræði við Dublin City-háskóla, telur þá eymd sem ríkti á Írlandi hafa að miklu leyti verið afleiðingu …
Horft til Evrópu
Jón Gnarr segir heiftina hafa farið út fyrir allan þjófabálk: Við erum ekki svona fólk
Stundum hugsað: „Hefur þetta fólk enga sómakennd?“
Farage óskar Íslendingum til hamingju
Gauti B. Eggertsson um nei-baráttuna: „Þetta var bara lygakenndur áróður“
Svona eru lokatölur þjóðaratkvæðagreiðslunnar
Athugasemdir (2)