„Hvað er svona traustvekjandi við tittlinga?“ – Ein minning um Auði Haralds

Fyrsta verk­efni mitt í blaða­mennsku var að leita að skemmti­legum við­mæl­endum fyrir ára­móta­grein Stúd­enta­blaðs­ins. Mér datt umsvifa­laust í hug að hringja í Auði Haralds. Mann­eskj­una sem ég hafði dáð frá því að ég las Ban­eitrað sam­band á Njáls­göt­unni fjórtán ára og hló og skríkti yfir drep­fyndnum sam­skiptum Konráðs og mömmu hans. Fyrsta bók­mennta­rit­gerðin í mennta­skóla var skrifuð um Hlustið þér á Mozart, ég gapti yfir Læknama­fí­unni og fékk vel úti­látið högg bæði á trýnið og í mag­ann þegar ég las Hvunn­dags­hetj­una um tví­tugt.

Það er vægt til orða tekið þegar ég segi að átrún­að­ar­goðið Auður hafi valdið von­brigðum. Mig minnir að ég hafi beðið hana að nefna það sem að hennar mati var best og verst á árinu sem þá var að líða. Hún gæti hugsað málið og svo myndi ég hringja í hana dag­inn eftir til þess að taka niður svörin.

Blaða­barnið hrökk í kút þegar Auður …