Smellpassar

Ó, vor mikli glápguð. Vér þökkum yður fyrir þær óeig­in­gjörnu gjafir sem þér færið oss. Nú hljóp á snærið því allir verstu, og þar af leið­andi mínir upp­á­halds­þættir, hafa endað saman í stórum svörtum plast­poka. Úr pok­anum lekur svo dýr­indis rusla­safi sem heitir hinu við­eig­andi nafni: Perfect Match. Í glæsi­hýsi á sól­ríkum ströndum Panama hafa tíu ein­stak­lingar hóp­ast saman í leit að ást. Flest ef ekki öll eru afar spengi­leg á vest­rænan mæli­kvarða, en það virð­ist því miður ekki nægja til að finna maka, því enn eru þau ein­hleyp og það má víst alls ekki. Öll eiga þau það sam­eig­in­legt að hafa keppt í öðrum raun­veru­leika­þáttum.

Eft­ir­læt­iskepp­and­inn minn er sírenan Francesca Farrago. Samkvæmt flestum í hús­inu er hún girni­leg­asti ein­stak­ling­ur­inn og fólk fellur fyrir henni í hrönnum eins og per­sónur í goð­sögn. Minn eft­ir­læt­iskar­l­maður er hvat­vísi nautna­segg­ur­inn Shayne. Hann gerði sér lítið fyrir og dreif upp að alt­ar­inu í þriðju seríu af Love is Blind en var hafnað af til­von­andi eig­in­konu sinni, Natalie. Net­verjar fögn­uðu ákaft því hann var eins konar fána­beri rauðu flagg­anna og þótti og þykir lík­lega ekki enn vera gott manns­efni. Shayne lætur inter­net­mót­lætið greini­lega ekki á sig fá og er mættur, skæl­bros­andi í maga­bol. Ótrúlegt en satt er hann ekki eina mann­eskjan í maga­bol því kanadíska ljúf­mennið Dom (úr Squidgame-legu raun­veru­leika­þátt­unum The Mole) er líka í hálfum bol og undir lokin er hann kom­inn í bringu­bol. Ég ímynda mér að þeir hafi báðir hugsað: Það er glæpur gegn mann­kyn­inu að fela sig á bak við heilan bol ef maður er með tálg­aða maga­vöðva eins og Adonis.

Markmið kepp­enda í Perfect Match er að para sig við aðra þátt­tak­endur og reyna að finna maka sem smellpassar. Þátta­stjórn­and­inn Nick Lachey er reynslu­mik­ill í raun­veru­leika­sjón­varpi og er honum fagnað eins og Nelson Mandela í hvert sinn sem hann birt­ist. Nick leggur þrautir fyrir pörin og gefur föð­ur­leg ráð því þau líta á hann sem lang­tíma­sam­bands gúrú því hann er jú giftur. Parið sem vinnur þraut dags­ins fær svo að fara upp í her­bergi sem lítur út eins rann­sókn­ar­stofa í klám­mynd. Þar velja þau nýja ein­hleyp­inga í heim­sókn sem skekkir kynja­hlut­fallið og hleypir öllu í bál og brand. Það er áhuga­vert að horfa á hóp af ungu fólki, sem er alið upp í harð­neskju­legum heimi nýfrjáls­hyggj­unnar og stefnu­móta­for­rita, reyna að finna ást­ina. Mig grunar að þau haldi að það sé hægt að eign­ast ást og leiðin til þess sé að fara á lík­ams­rækt­ar­stöð, raka af sér öll lík­ams­hár, blása upp rétta lík­ams­parta með mis-kemískum leiðum og fara út í lífið og máta fólk eins og buxur. Þætt­irnir eru þrátt fyrir allt ágætis frí frá ham­fara­hlýnun og erf­iðum fréttum. Í raun og veru virka þeir eins og kvíða­lyf, því eftir heila þátta­röð af þessu rugli þá er heimsendir eða öllu heldur enda­lok mann­kyns­ins ekki svo skelfi­leg til­hugsun og ef til vill væri bara ágætt að hér yxi aftur skógur og fuglar him­ins fengju að flögra um án þess að við værum að flokka þá og telja, skjóta og éta.