Sjúkrabílnum snúið við á Stykkishólmi

„Mér finnst leið­in­legt að það sé ekki hægt að segja að það hafi verið gerð mis­tök og að þau ætli að skoða það,“ segir Hall­gerður Guð­laugs­dóttir, dóttir Guðlaugs Jóns Bjarna­sonar, um við­brögð stjórn­enda Land­spít­al­ans. Hún segir að fjöl­skyld­unni hafi verið boðið á fund með yfir­mönnum á Landa­koti. Skýr­ingar sem þar voru gefnar hafi verið ófull­nægj­andi að mati fjöl­skyld­unnar, sem veitti því síðan eft­ir­tekt að önnur skýr­ing hafi verið gefin í frétt­unum. „Skýr­ingin var sú að það hafi verið svo lágur þrösk­uldur á því hvort það væru tekin sýni hjá fólki sem er veikt og með ein­kenni sem gætu verið COVID-19. Því hafi svo oft verið tekin sýni sem reynd­ust nei­kvæð. Sem gæti alveg verið rétt. Ef það hefði alltaf verið að taka sýni og bíða eftir nið­ur­stöðum þeirra þá hefði allt stoppað og aldrei verið hægt að útskrifa neinn. Við gátum skilið það, en ekki aðrar skýr­ingar sem okkur voru gefnar.“

Faðir hennar fór því ekki í sýna­töku áður en hann var sendur á Stykk­is­hólm. Annar maður á sömu deild var hins vegar sendur í sýna­töku og var fyrsti sjúk­ling­ur­inn sem greind­ist með COVID-19 á Landa­koti. Nið­ur­stöður sýna­tök­unnar lágu fyrir þegar sjúkra­bíll­inn var að renna í hlað í Stykk­is­hólmi og því var ákveðið að snúa bílnum við. „Allar upp­lýs­ingar sem við fengum voru að það hefði verið þessi sjúk­lingur sem greind­ist jákvæður sama dag og pabbi var útskrif­aður og sendur af stað. Í fréttum sáum við svo að það var starfs­maður sem greind­ist fyrst með COVID-19. Þannig að ég veit ekki hvernig það var.“

Sjúklingar saman í mat

Faðir hennar var einn hinna heppnu og fékk aðeins væg ein­kenni, var rétt hrjúfur í rödd­inni og með háls­bólgu. Við kom­una til Reykja­víkur var hann engu að síður sendur í sýna­töku og var greindur með COVID-19 á föstu­deg­inum og sendur í ein­angrun sem hann losn­aði úr fimmtu­dag­inn 12. nóv­em­ber. 

Aðspurð segir hún að faðir hennar hafi ekki deilt her­bergi með mann­inum sem greind­ist fyrstur með veiruna. Herbergi þeirra hafi ekki einu sinni verið sam­liggj­andi, heldur hvort í sínum enda deild­ar­innar. „Á Landa­koti er lagt upp með að dvölin sé heim­il­is­leg, sem er auð­vitað ynd­is­legt, en þýðir það að fólk fer fram í mat­sal og borðar þar saman. Þá gildir einu hvar stofa manns­ins sem veik­ist er. Fólk var alltaf hvatt til þess að fara fram í mat­sal. Þetta segi ég án þess að vita fyrir víst hvort hinn veiki hafi farið fram í mat­sal, því það eru auð­vitað alltaf ein­hverjir sem treysta sér ekki þangað.“ 

Þá áréttar Hall­gerður að Land­spít­al­inn sé gam­all spít­ali og hús­næðið bjóði ekki upp á mikla aðgrein­ingu. Til að mynda séu ekki sal­erni inni á hverju her­bergi, heldur þrjú eða fjögur á hverri deild. „Mamma er hjúkr­un­ar­fræð­ingur og ég vinn sjálf við umönnun aldr­aðra. Okkur er mikið í mun að kerf­inu sé haldið við. Það er mörgu ábóta­vant. Þess vegna erum við kannski til­bún­ari en margir til að tala um hluti sem mættu vera í lagi. Margir not­endur kerf­is­ins taka bara við því sem að þeim er rétt. Margir myndu kannski vilja svör við spurn­ingum, en vita ekki að þeir eiga rétt á þeim.“ 

Samstaða um að bæta kerfið 

Fjöl­skylda Guðlaugs var í við­tali hjá Vísi um atburða­rás­ina tveimur dögum eftir að hópsmitið kom upp. „Mér fannst mjög leið­in­legt hvernig þessi umræða fór,“ segir Hall­gerður sem sjálf vinnur á hjúk­urn­ar­heim­ili. „Ég upp­lifði að við værum vonda fólkið að gagn­rýna allt æðis­lega starfs­fólkið, sem margir eru sam­starfs­menn okkar.“ Fyrir nokkrum árum síðan var hún sjálf að vinna á Landa­koti og segir að sér sé hlýtt til starfs­fólks­ins þar. Hún hafi verið ánægð að vita af föður sínum í þeirra höndum. Gagn­rýnin hafi alls ekki beinst að starfs­fólki sem ber enga ábyrgð á stöðu spít­al­ans. „Okkar gagn­rýni var beint að stjórn­endum. Við viljum vita hvað gerð­ist á Landa­koti. Auðvitað er þetta allt nýtt og það er eng­inn að segja að þetta sé allt ein­hverjum að kenna sem eigi að hengja fyrir þetta. En það má skoða hvað má betur fara. Í stærri sam­fé­lögum þykir sjálf­sagt að skoða hvað fer úrskeiðis, hver ber ábyrgð og hvað hægt er að læra af því. Hér er eins og það megi ekki því við eigum öll að standa saman. Við getum samt staðið saman og bætt kerfið.“