Segir launahækkanir ríkisforstjóra hafa valdið miklum skaða á kjaradeilum

Halldór Benjamín Þor­bergs­son, fram­kvæmda­stjóri Samtaka atvinnu­lífs­ins, segir að ákvarð­anir um að hækka laun nokkra for­stjóra rík­is­fyr­ir­tækja um tugi pró­senta hafi sent röng skila­boð inn í þær við­ræður sem Samtök atvinnu­lífs­ins eiga við verka­lýðs­for­yst­una um þessar mundir. „Þetta hefur valdið mjög miklum skaða. Það er mjög erfitt fyrir okkur að kljást við þetta. Þetta eru sið­ferð­is­leg álita­efni, þetta eru kannski hlutir sem skipta kannski ekki öllu máli í þessu þjóð­hags­lega sam­hengi en hafa ofboðs­lega slæm áhrif á mórall­inn í þessum við­ræðum og þar af leið­andi eitt­hvað sem ég hef talað mjög hart gegn.“

Þetta er meðal þess sem Halldór sagði í við­tali við Þórð Snæ Júl­í­us­son, rit­stjóra Kjarnans í sjón­varps­þætt­inum 21 á Hring­braut í vik­unni.

Þar ræddi hann meðal ann­ars stöðu mála í kjara­við­ræðum, yfir­vof­andi verk­föll og útspil rík­is­stjórn­ar­innar til að liðka fyrir lausn í við­ræðum vinnu­mark­að­ar­ins. Hægt er að sjá stiklu úr þætti kvölds­ins hér að neðan.

Halldór ræddi líka um það hvernig kjara­bar­áttan færi nú fram, en mikil átök geisa á mörgum örðum víg­völlum en ein­ungis við samn­inga­borðið í Karp­hús­inu. Það er til að mynda hart tek­ist á á sam­fé­lags­miðlum. „Ég held að mín mesta gæfa í líf­inu sé sú að hafa aldrei verið á Facebook. Ég sé ekki eftir þeirri ákvörðun,“ sagði Halldór.

[adspot]Hann sagð­ist hafa reynt að leggja áherslu á að mál­flutn­ingur Samtaka atvinnu­lífs­ins væri með þeim hætti að yfir­vegað yfir­bragð væri á honum. Íslend­ingar þekki vel gang hag­sveifl­unnar hér­lendis, hinar miklu upp­sveiflur, og muni vel eftir því hvaða áhrif miklar nið­ur­sveiflur hafa til að mynda á lán heim­ila. „Það er örugg­lega engin þjóð sem er betur að sér í áhrifum verð­bólgu á hag almenn­ings en akkúrat Íslend­ingar. Við munum alveg hvernig er að kljást við fast­eigna­lán í vax­andi verð­bólgu. Við eigum að forð­ast að hleypa verð­bólg­unni af stað og við eigum að forð­ast það að ganga svo hart að fyr­ir­tækj­unum í land­inu að þeirra eina and­svar verði að fara í upp­sagnir í mjög stórum stíl.“