Fyrsti höfundur heimsbókmenntanna var kona

Þegar Irene Vallejo var ung stúlka í skóla í Zaragosa á Spáni mátti hún þola hræði­legt ein­elti. Það sem henni fannst sár­ast var sá þagn­ar­sam­ingur sem allir virt­ust kvitta undir því verst af öllu var að vera álitin klögu­skjóða. Svo hún lét sig hafa það að borða sam­lok­una þótt búið væri að hrækja á hana, hún tók öllum sví­virð­ing­unum hljóða­laust og hugs­aði að ef hún ætti að halda í það litla sem eftir væri af sjálfs­virð­ingu sinni skyldi hún gjöra svo vel og bíta á jaxl­inn og bölva í hljóði meðan brælan liði hjá. „Og ef ég hafði orð á þessu við ein­hvern,“ rifjar hún upp, „gerði sá hinn sami lítið úr þessu og sagði eitt­hvað eins og „þetta kemur fyrir alla“, en þetta sem ég fór í gegnum var ekki eitt­hvað sem kom fyrir hvern sem var.“ Það var einmitt í bók­unum sem Irene fann sitt skjól í grimmri …