Öskubílarnir í Kristjaníu. Dagbók frá Kaupmannahöfn XXII.

Ég kleif upp á svo­lítið hæð­ar­drag fyrir ofan mið­bæ­inn í frí­rík­inu Krist­janíu hér í Kaup­manna­höfn.

Þar var satt að segja frekar subbu­legt um að lit­ast.

Rusl og drasl og plast og beygluð ílát.

Svo ég sagði við pilt­ana sem með mér voru:

„Það vantar lík­lega alveg hreins­un­ar­deild í infrastrúkt­úr­inn hér í frí­rík­inu.“

En þar skjátl­að­ist mér hrapa­lega.

Þegar við komust niður á jafn­sléttu aftur, þá rák­umst við einmitt á hreins­un­ar­deild Krist­janíu að störfum á þeim lit­rík­asta ösku­bíl sem ég hef séð á byggðu bóli.

Og úti við hlið beið annar bak við hús. 

Hreins­un­ar­deildin hefur bara átt eftir að koma sér þarna upp á hæð­ina og hirða ruslið þar.

Krist­janía er skemmti­lega lit­ríkur staður og fjöl­breytni mann­lífs­ins er aðdá­un­ar­verð.

Ég tók nokkrar myndir þar sem mér sýnd­ist það í lagi, sums staðar var bein­línis boðið upp á mynda­tökur en auð­vitað tók maður engar myndir þar sem hass­sölu­menn­irnir eru með bása sína.

Hér að ofan var annar ösku­bíll­inn, hér að neðan kemur hinn og svo ýmis­legt hús­næði í Krist­janíu.

Fjórir íslenskir piltarhalda á brott úr skoð­un­ar­ferð um Krist­janíu.