Lýsir biðinni eftir að stúlkan fyndist: „Þetta voru hræðilega erfiðar 40 mínútur“

„Þetta er hræði­legt áfall og manni þykir mjög und­ar­elgt að það falli tvo flóð þarna á nán­ast sama tíma. Fyrra flóðið olli auð­vitað miklu áfalli, tjónið var mikið og fólk var kannski svo­lítið ruglað á eftir. Alvöru áfallið kom hins vegar eftir seinna flóðið, þegar að við fréttum að það væri ung stúlka grafin undir. Þetta voru hræði­lega erf­iðar 40 mín­útur, þar til við átt­uðum okkur á því að þetta fór jafn ótrú­lega vel og raun bar vitni,“ segir Helena Jóns­dóttir, íbúi á Flateyri og sál­fræð­ingur hjá áfallateymi Rauða kross­ins á Vest­fjörðum.

„Þetta lýsir bara hvers konar ótrú­legt fólk býr hér“

Helena segir að flóðin í gær ýfi upp hræði­lega erfið sár frá því fyrir ald­ar­fjórð­ungi hjá þeim sem þá voru búsettir á Flateyri. „En það er svo merki­legt, þeir sem upp­lifðu áfallið fyrir 25 árum síðan, þau hafa miklu meiri áhyggjur af okkur nýlið­unum í þorp­inu. Þau eru meira að tékka á okkur og okkar líðan. Þetta lýsir bara hvers konar ótrú­legt fólk býr hér,“ sagði Helena en um leið neydd­ist hún til að kveðja blaða­mann þar eð björg­un­ar­sveitin þurfti á kröftum hennar að halda.

Fá mikla aðstoð

Blaða­maður heyrði aftur í Helenu um fjög­ur­leytið en þá hafði hún unnið að sál­gæslu nágranna sinna frá því að hún kvaddi í fyrra sím­tali. Spurð hvort það væri ekki flókið í ljósi þess að hún sjálf hefði orðið fyrir áfalli sem íbúi í þorp­inu sagði Helena að það væri það jú upp að vissu marki en hún hefði einnig fengið gríð­ar­lega góða aðstoð hjá öðrum sem mynda áfallateymi Rauða kross­ins á Vest­fjörðum en það fólk kom með varð­skip­inu Þór um miðjan dag. „Það getur líka hjálpað að vera að ganga í gegnum það sama og mann­eskjan sem ég er að reyna að hjálpa, það auð­veldar mér að aðstoða.“

„Svo ein­hvern veg­inn leysum við þetta saman“

Spurð hvernig henni þyki and­legt ástand Flat­eyr­inga vera eftir áfallið segir Helena það fyrst og fremst ein­kenn­ast af náunga­kær­leik og sam­stöðu. „Andlegt ástand þorps­búa er auð­vitað ekki gott en það er heldur ekki þannig að hér séu allir brotnir. Hér ríkir bara náunga­kær­leikur og sam­staða og það er fyrsta verk­efni allra, að tékka á næsta manni og að láta hann tékka á þér til baka. Svo ein­hvern veg­inn leysum við þetta saman. Áfallið er svo­lítið liðið, það er ekki eins og við sitjum uppi með hræði­legar, óaft­ur­kall­an­legar afleið­ingar. Þetta er eigna­tjón, ekki mann­tjón, og það auð­vitað gerir þetta ein­hvern veg­inn þannig að fólk getur þjappað sér saman. Það er eng­inn yfir­bug­aður af sorg.“