Svanir, frímerki og kastalar – Hvað verður um eignir drottningar?

Kon­ung­legar erfða­skrár eru aldrei gerðar opin­berar. Það verður því leynd­ar­mál kon­ungs­fjöl­skyld­unnar hvað verður um stóran hluta per­sónu­legra eigna sem Elísabet II Eng­lands­drottn­ing lætur eftir sig.

Raun­veru­leg auð­æfi Eng­lands­drottn­ingar hafa aldrei verið gerð opin­ber en sam­kvæmt úttekt sem banda­ríska við­skipta­tíma­ritið Forbes gerði í fyrra eru per­sónu­legar eignir Elísa­betar metnar á 500 millj­ónir Banda­ríkja­dala, eða sem nemur tæp­lega 70 millj­örðum króna. Úttekt Sunday Times er ögn frá­brugðn­ari, sem metur per­sónu­legar eignir drottn­ingar, umfram skuldir, á 370 millj­ónir punda eða sem nemur um 60 millj­örðum króna.

Eign­irnar sam­an­standa meðal ann­ars af skart­gripum drottn­ingar, lista­verka­safni, fjár­fest­ingum og tveimur höllum, Balmoral-kast­ala í Skotlandi og Sandring­ham-höll í Norfolk. Báðar eign­irnar erfði Elísabet frá föður sínum, Georgi sjötta kon­ungi.

Leynilegar konunglegar erfðaskrár

„Kon­ung­legar erfða­skrár eru leyni­legar, við höfum í raun ekki hug­mynd um hvað þær fela í sér og hvers virði þær eru. Innihald þeirra er aldrei gert opin­bert,“ segir Laura Clancy, lektor í fjöl­miðla­fræði við Lancaster-háskól­ann og höf­undur bókar um fjár­mál kon­ungs­fjöl­skyldna, í sam­tali við CNN.

En það er meira en fast­eignir og land­svæði að finna í fórum drottn­ingar. Hún átti til að mynda eitt stærsta frí­merkja­safn heims sem hún erfði eftir afa sinn. Safnið er metið á 118 millj­ónir punda, eða tæpa 19 millj­arða króna, og eru verð­mæt­ustu frí­merkin metin á tæp­lega 300 þús­und krónur hvert.

Elísabet erfði einnig flestar eigur móður sinnar þegar hún lést árið 2002, allt frá postu­líns­stelli til hesta, auk verð­mætra Faberge-eggja.

Auðæfi bresku kon­ungs­fjöl­skyld­unnar í heild­ina eru metnar á 18 millj­arða punda, jafn­virði rúm­lega 2.850 millj­arða króna. Mik­il­vægt er að gera grein­ar­mun á per­sónu­legum auð­æfum drottn­ingar, sem til­tekin eru í erfða­skrá hennar, og auð­æfum kon­ungs­rík­is­ins, þegar kemur að því hver mun erfa hvað.

Valkvæður tekjuskattur og enginn erfðaskattur

Karl III. Eng­lands­kon­ungur mun ekki borga skatt af því sem hann erfir en mun fylgja í fót­spor móður sinnar og greiða tekju­skatt. Um val­kvæðan tekju­skatt er að ræða þar sem tekjur kon­ungs eru ekki gefnar upp og er upp­hæðin því úr lausu lofti gripin og hefur það verið gagn­rýnt.

Hvorki Karl né systk­ini hans koma til með að greiða erfða­skatta en sam­kvæmt lögum sem sam­þykkt voru árið 1993 eru eignir sem metnar eru á 325 þús­und pund eða meira und­an­þegnar frá 40 pró­sent erfða­skatti sem ann­ars þarf að greiða.

Fjöl­margir eigna­sjóðir eru nú í umsjón Karls, þar á meðal eigna­sjóð­ur­inn Duchy of Lancaster, sem komið var á fót árið 1265 og er met­inn á 653 millj­ónir punda, eða sem nemur rúm­lega 100 millj­örðum króna. Sjóð­ur­inn er not­aður til að greiða fyrir það sem þjóð­höfð­ingja­styrk­ur­inn (e. The Sover­eign Grant) nær ekki yfir, og er auk þess nýttur til að styðja við aðra með­limi kon­ungs­fjöl­skyld­unnar.

Þjóð­höfð­ingja­styrk­ur­inn sam­anstendur af fram­lagi frá breskum skatt­greið­endum en greiðslur úr honum ná yfir opin­beran kostnað drottn­ing­ar­innar, nú kon­ungs­ins, auk ann­arra helstu með­lima kon­ungs­fjöl­skyld­unnar.

Kórónur, svanir, höfrungar og hvalir

Ef nánar er rýnt í hvað kemur í hlut Karls nú þegar hann er orð­inn kon­ungur má finna ýmis­legt for­vitni­legt. Meðal þess sem hann erfir er eign­ar­hald á öllum svönum Bret­lands, sem eru 32 þús­und tals­ins. Auk þess erfir hann eign­ar­hald á öllum höfr­ungum og hvölum í breskri land­helgi, en þessi háttur hefur verið hafður á frá því á 12. öld.

Augu flestra bein­ast að því hvernig per­sónu­legum eigum Elísa­betar drottn­ingar verður skipt. Búist er við að þeim verði skipt á milli fjög­urra barna hennar og átta barna­barna, en í raun er henni frjálst að hafa erfða­skránni að vild. Kon­ung­legum erfða­skrám hefur hins vegar verið haldið leyndum í áraraðir og ekki er búist við að nein breyt­ing verði á því.