Sigmundur tjáir sig: Ætlar ekki að ræða mál konu sinnar í fjölmiðlum

Sig­mundur Davíð Gunn­laugs­son ætlar ekki að ræða mál­efni eig­in­konu sinnar eða fjöl­skyldu hennar í fjöl­miðlum. Þetta kemur fram í grein á síðu hans. Hann segir að póli­tískir and­stæð­ingar hans stökkvi nú fram og reyni að ná höggi á hann með því að ráð­ast á konu hans, og það láti hann ekki ger­ast athuga­semda­laust.

For­sæt­is­ráð­herra seg­ist hafa haft það prinsipp að ræða ekki mál­efni konu sinnar eða fjöl­skyldu hennar, og ætli að halda sig við það nema sú grund­vall­ar­breyt­ing verði á íslenskum stjórn­málum að æski­legt verði talið að mál­efni maka stjórn­mála­manna séu til umræðu í tengslum við störf þeirra. „Verði sú raunin mætti spyrja margra spurn­inga um maka stjórn­mála­manna allt frá eignum að vinnu fyrir stjórn­völd á liðnum árum.“

Íhugaði að tala um að hann vildi auka tap konu sinnar

Sig­mundur seg­ist hafa sagt Önnu Sig­ur­laugu í kjöl­far hruns­ins að hún ætti ekki að gera ráð fyrir miklum end­ur­heimtum af því fjár­magni sem hún hefði lánað bönk­unum. Hann seg­ist hafa sagt við hana að hann myndi berj­ast fyrir því að engar kröfur yrðu settar á íslenskan almenn­ing og að hags­munir sam­fé­lags­ins yrðu hámark­aðir á kostnað þeirra sem ættu pen­inga hjá bönk­unum.

„Eina leiðin til að end­ur­reisa sam­fé­lagið væri að afskrifa mikið af kröfum á bank­ana og það myndi þýða að margir sem þegar hefðu tapað miklu á gjald­þroti þeirra myndu tapa enn meiru. Ég man enn hvað við­brögð hennar voru ein­læg og afdrátt­ar­laus. Hún sagði mér að ef það mætti verða til að draga úr þeim ótta og þján­ingum sem við blöstu á Íslandi ætti það að vera mark­miðið að afskrifa sem allra mest af kröfum á bank­ana.“

Sig­mundur segir að Anna hafi alla tíð síðan verið helsti hvata­maður hans í því að lág­marka tjón sam­fé­lags­ins. Hún hafi jafn­framt aldrei keypt kröfur eftir hrun, líkt og erlendir vog­un­ar­sjóðir eða hrægamma­sjóðir, heldur hafi hún tapað því sem hún lán­aði bönk­unum.

„Ég skal við­ur­kenna að það hvarfl­aði að mér í kosn­inga­bar­átt­unni árið 2013 að ræða um að ég væri að berj­ast fyrir því að tekin yrði upp stefna sem myndi auka á tap eig­in­konu minnar af banka­hrun­inu. Að athug­uðu máli sá ég að það væri ekki for­svar­an­legt og skamm­að­ist mín reyndar fyrir að hafa látið mér detta í hug að nota fjár­hags­legt tap eig­in­konu minnar í póli­tískri bar­áttu.“

Nýtti ekki tækifæri til að fela nokkuð

„En nú þegar fjár­mál eig­in­konu minnar hafa verið gerð að opin­beru umræðu­efni finnst mér rétt að gera grein fyrir þessu. Um leið bendi ég á að þessi umræða hefur einkum leitt tvennt í ljós. Í fyrsta lagi þá stað­reynd að konan mín hefur greitt alla skatta af eignum sínum og ekki nýtt tæki­færi til að fela nokkurn hlut. Reyndar hefur hún ekki einu sinni nýtt heim­ildir laga til að fresta skatt­greiðslum. Í öðru lagi að hún hefur í eigin fjár­málum eins og öðru tekið hags­muni ann­arra fram yfir sína eigin.“

Hann segir að það sem ein­kenni konu hans umfram annað sé fórn­fýsi og heið­ar­leiki. Hann hafi alltaf sagt henni að hún sé of fórn­fús og upp­tekin af erf­ið­leikum ann­arra. Það sé eðli­legt að hafa áhyggjur af mörgu og vilja láta gott af sér leiða. „Það er hins vegar ekki hollt að vera alltaf með hug­ann við vanda­mál og líða stöðugt fyrir erf­ið­leika ann­arra.“

Sig­mundur segir að stjórn­mála­á­tök sam­tím­ans ein­kenn­ist oft af því að „farið sé í mann­inn“ fremur en mál­efnið. „Mér er nokkuð sama hvernig hjólað er í mig. Ég er ýmsu vanur í póli­tískri umræðu. En menn hljóta að geta fall­ist á að það sé með öllu ólíð­andi að ráð­ist sé á ætt­ingja eða maka stjórn­mála­manna til þess eins að koma á þá höggi. Frá því að ég hóf þátt­töku í stjórn­málum hafa engu að síður verið gerðar margar til­raunir til að gera eignir eig­in­konu minnar og ætt­ingja tor­tryggi­legar í von um að með því megi koma höggi á mig.“

Hagnaðist á því að sleppa við stöðugleikaskatt

Wintris Inc., félagið sem Anna Sig­ur­laug á og skráð er á Bresku Jóm­frú­areyj­unum, getur búist við því að fá rúm­lega 120 millj­ónir króna þegar slitabú föllnu bank­anna hafa greitt kröfu­höfum sínum. Alls á félagið kröfur upp á 523 millj­ónir króna og væntar end­ur­heimtir kröfu­hafa skila ofan­greindri nið­ur­stöðu. Ef stöð­ug­leika­skattur hefði verið lagður á slita­búin hefði það fé sem runnið hefði til kröfu­hafa verið um 300 millj­örðum krónum lægri upp­hæð sem nú verður. Því hagn­ast Wintris umtals­vert á því að slita­búum Glitnis, Kaup­þings og Lands­bank­ans var gert kleift að ljúka slitum sínum með greiðslu stöð­ug­leika­fram­lags frekar en með álagn­ingu stöð­ug­leika­skatts.

Félag eig­in­konu for­sæt­is­ráð­herra á kröfur í slitabú föllnu bank­anna vegna þess að það hafði keypt skulda­bréf útgefin af þeim fyrir hrun. Þetta hefur Kjarninn fengið stað­fest hjá Jóhann­esi Þór Skúla­syni, aðstoð­ar­manni for­sæt­is­ráð­herra, sem sér um upp­lýs­inga­gjöf fyrir hönd Önnu Sig­ur­laugar vegna opin­ber­unar á eign hennar á aflands­fé­lagi. Þegar neyð­ar­lögin voru sett í októ­ber 2008 færð­ust kröfur vegna slíkra skulda­bréfa aftur fyrir inn­stæður í kröfu­hafaröð bank­anna. Sig­mundur Davíð sat ekki á þingi þegar neyð­ar­lögin voru sam­þykkt og enn voru þá nokkrir mán­uðir í að hann yrði kos­inn for­maður Fram­sókn­ar­flokks­ins. Sig­mundur Davíð kom því ekki að þeirri laga­setn­ingu.