Þrír mánuðir í Mexíkó: Stjörnuskoðun og steinrunnið vatn

Leigu­bíla­röðin á La Entrega-strönd­inni í Huatulco er lengst um fimm­leytið í eft­ir­mið­dag­inn. Þá er skugg­inn far­inn að fikra sig eftir gulum sand­inum, vagg­andi og hæg­fara eins og gömul kona með ávaxta­körfu á höfð­inu. Við látum röð­ina ekki á okkur fá. Við erum salt­storkin og með sand á milli tánna, en sólin er nota­leg á þessum tíma dags og það er dálítil gola. Hver á fætur annarri tín­ast mexíkósku fjöl­skyld­urnar líka inn í bíl­ana sína, klyfj­aðar kæli­boxum, sól­hlífum, sund­gler­augum og önd­un­ar­pípum, syfj­uðum börnum. Maðurinn í hvíta plast­stólnum kallar aftur og aftur í tal­stöð­ina eftir fleiri leigu­bílum. Þeir birt­ast efst á bíla­stæð­inu, renna leti­lega niður að röð­inni þar sem fólk stígur inn og heldur heim á leið. Um dag­inn þurftum við að bíða nokkuð lengi, mað­ur­inn í hvíta plast­stólnum ekki kom­inn á sinn stað. Þann dag­inn tókum við engan leigu­bíl heldur þáðum farið sem heima­konan bauð – hún var að skutla fjöl­skyld­unni …