„Við minnumst þín sem manneskju sem barðist“

Ástrós Kristrún­ar­dóttir hefði í dag fagnað 25 ára afmæli sínu, en á aðfanga­dag 2016 lést hún af völdum fíkni­efna. Ástrós var alltaf vina­mörg og er sárt saknað. Systir hennar, Laufey Ólafs­dóttir, skrif­aði minn­ing­ar­orð í til­efni dags­ins, sem má lesa hér að neðan, en þar leggur hún áherslu á þakk­læti þrátt fyrir erf­ið­leik­ana. 

Við munum eftir þér

Alla daga hugsa ég til þín. Hvað þessi heimur saknar þín sárt. Hvað það vantar mikið inn í til­ver­una að hafa þig ekki hér. 

Við minn­umst þín sem skemmti­leg­ustu mann­eskju sem við höfum kynnst. 

Einhver sem gat alltaf látið okkur hlæja og líka verið mest óþol­andi mann­eskjan á staðnum. 

Við minn­umst þín sem mann­eskja sem við gátum leitað til því þú dæmdir engan. 

Þú tókst fólk­inu þínu eins og það er og við erum óend­an­lega þakk­lát fyrir öll þau skipti sem þú tókst okkur með opnum örmum.

Við minn­umst þín sem mann­eskjan sem var alltaf til staðar, til í að hlusta eða ein­fald­lega sitja og segja ekk­ert. Bara vera þarna. 

Við minn­umst þín sem mann­eskju sem barð­ist. 

„Þú kenndir okkur að það er eðli­legt að mis­takast“

Þú kenndir okkur að það er eðli­legt að mis­takast og að mestu máli skiptir að standa upp aftur með höf­uðið hátt og reyna gera betur. 

Við minn­umst þín með þakk­læti í hjarta að hafa fengið að upp­lifa lífið, þó ekki nema part, með svona ein­stökum og mögn­uðum karakter sem situr svo djúpt í okkur. Það djúpt að það fær­ist verkur í hjartað að hugsa til þín. 

En fremur öllu öðru, allri van­líðan, tárum eða svefn­lausum nóttum, er það þakk­lætið.

Fyrir minn­ing­arnar, fyrir hlát­ur­sköstin, að fá að sjá þig dansa í góðu skapi, að sjá þig yfir höfuð.

Að hafa fengið þennan stutta og erf­iða en alltof góða tíma með þér.

Að hafa kynnst þér.

Því Ástrós, 

þú ert engum lík. 

Við minn­umst þín aðeins meira í dag heldur en hina dag­ana. 

Aðeins meira dag­ana fram að þessum degi, því þetta er dag­ur­inn þinn. 

Til ham­ingju með afmælið.