Ekkert þokast í launadeilu flugvirkja

Ekkert hefur þok­ast í launa­deilu flug­virkja hjá Icelandair en kjara­samn­ingar hafa verið lausir frá því í haust og stefnir allt í að verk­fall hefj­ist á sunnu­dag, eins og boðað hefur verið ef ekki tekst að ná samn­ingum.

Í Frétta­blað­inu í dag kemur fram að krafa flug­virkja sé sú að hækka um 20 pró­sent í launum, en Halldór Benjamín Þor­bergs­son, fram­kvæmda­stjóri Samtaka atvinnu­lífs­ins, segir að kröf­urnar séu óraun­hæfar með öllu.

Í grein sem hann skrifar í Morg­un­blaðið í dag segir hann að ekki sé hægt að verða við kröf­unum, því þá myndi allur vinnu­mark­að­ur­inn kom­ast í upp­nám. „Boðaðar verk­falls­að­gerðir Flug­virkja­fé­lags­ins, vegna flug­virkja hjá Icelandair, munu hafa áhrif á um 10.000 far­þega hvern dag sem verk­fall varir. Flug­virkjum hjá Icelandair stendur til boða launa­hækkun í sam­ræmi við það sem aðrir í sam­fé­lag­inu fá. Með verk­falls­hótun á við­kvæm­asta tíma er stétt­ar­fé­lag þeirra að reyna að þvinga fram kaup­hækk­anir langt umfram það. Aðilar vinnu­mark­aðar hafa dregið línu í sand­inn og frá henni verður ekki hvikað. Ástæðan er ein­föld: Ef á kröf­urnar yrði fall­ist myndu nið­ur­stöður slíks samn­ings hell­ast yfir allan vinnu­mark­að­inn og kippa stoð­unum undan efna­hags­legum stöð­ug­leika,“ segir Halldór Benjamín.

Óskar Ein­ars­son, for­maður Flug­virkja­fé­lags Íslands, segir í sam­tali við Frétta­blaðið að samn­inga­nefnd Icelandair sé frekar róleg yfir stöðu mála en hann sé far­inn að setja sig í stell­ingar fyrir verk­fall á sunnu­dag.

Halldór Benjamín segir að kjara­samn­ing­arnir sem séu framundan séu afar mik­il­vægir. Þeir geti haft áhrif á umgjörð atvinnu­lífs­ins horft til langrar fram­tíðar. „Nið­ur­stöður þeirra munu ákvarða hvort hér á landi verður stöð- ugleiki eða ekki. Það er ábyrgð­ar­hluti sem atvinnu­rek­endur, hið opin­bera og við­semj­endur þeirra standa frammi fyrir. Sú ábyrgð nær einnig til Flug­virkja­fé­lags­ins. Launa­hækk­anir umfram getu efna­hags­lífs­ins valda verð­bólgu. Frekari skerð­ing en þegar er orðin á sam­keppn­is­stöðu atvinnu­lífs­ins, vegna mik­illar hækk­unar launa­kostn­aðar und­an­farin ár og styrk­ingar krón­unnar, er ekki sjálf­bær, stuðlar að við­skipta­halla og erlendri skulda­söfnun. Það gerð­ist síð­ast á upp­gangs­ár­unum 2004-2007 og hefur ítrekað gerst á árum áður. Ójafn­vægið leið­rétt­ist ávallt með geng­is­falli krón­unnar, verð­bólgu og rýrnun lífs­kjara. Þessi leið er full­reynd og finna má mýmörg dæmi um hana í hag­sögu Íslands,“ segir Halldór Benjamín.