Ömurleg framkoma Rio Tinto gagnvart starfsmönnum

„Það kom alveg skýrt fram að það væri nú komin þessi lína sem menn verða að vinna eftir. Það hefur ekk­ert nánar verið útfært hvernig það kemur inn í okkar umhverfi hér á Íslandi.“ Þetta sagði Þor­steinn Víglunds­son, fram­kvæmda­stjóri Samtaka atvinnu­lífs­ins, í við­tali við RÚV í dag, þar sem rætt var um ein­hliða yfir­lýs­ingu for­stjóra Rio Tinto, um að frysta ætti laun allra starfs­manna í álveri Rio Tinto í Straums­vík. Þeir íhuga nú aðgerðir.

Yfir­lýs­ing for­stjór­ans er hrein ögrun við vinnu­að­stæður á Íslandi, stétt­ar­fé­lög starfs­manna og sam­vinnu atvinnu­rek­enda og stétt­ar­fé­laga þegar kemur að því að vernda stöð­ug­leika á vinnu­mark­aði. 

Með þess­ari yfir­lýs­ingu er for­stjór­inn að segja, að honum sé alveg sama um hvað sé verið að reyna að gera á Íslandi, og skilur stjórn Rio Tinto Alcan og alla stjórn­endur, þar á meðal Rann­veigu Rist for­stjóra á Íslandi, eftir áhrifa­laus þegar kemur að því að reyna að finna lausn á deil­unni. Auk þess er yfir­lýs­ingin í mót­sögn við kjara­samn­ings­bundna þróun. Það væri áhuga­vert að sjá lög­fræði­legt mat stjórnar Rio Tinto Alcan á Íslandi, á því hvort yfir­lýs­ingin stand­ist sem slík lög. 

Það er áhyggju­mál, að Þor­steinn skuli líta svo á að þetta sé „línan“ sem eigi að starfa eftir þegar kemur að kjara­bar­áttu á Íslandi. 

Þetta er ekki línan sem á að starfa eftir. Alls ekki. Rio Tinto hefur frá því í nóv­em­ber 2008, þegar fjár­magns­höftum var komið á með lögum, fengið góða með­ferð á Íslandi, þegar kemur að fjár­magns­flutn­ingum úr landi. Líklega hefur Rio Tinto fengið mjög góða með­ferð, í sam­an­burði við almenn­ing og lang­sam­lega flest önnur fyr­ir­tæki, þegar að þessu kemur. 

Það er ekki lítið mál, að fá slíka sér­með­ferð, ofan á jákvæð áhrif geng­is­falls krón­unnar á rekstr­ar­um­hverfi fyr­ir­tæk­is­ins. 

Þessum köldu kveðjum um launa­fryst­ingu, þvert gegn vinnu­rétti á Íslandi og kjara­samn­ingum, þarf að mót­mæla. Það er ekki bara mál starfs­manna í álver­inu að gera það, heldur þurfa aðilar vinnu­mark­að­ar­ins og stjórn­völd að átta sig strax á alvöru máls­ins. Þarna er verið að stíga yfir línu - en ekki verið að gefa hana til að fara eftir - og þannig verður að nálg­ast málið.